چهارمیخ

مصاحبه تلفنی با سیاستمداران غیور قزوین

2010-04-15T09:39:00.002+04:30

سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی، گردشگری، باغات سنتی، فلکه غریب کش، هادی آباد و بازار وزیر قزوین، مسافران نوروزی را بیش از ۲میلیون و دویست هزار نفر‏ اعلام کرد. هنوز این حرف میراث منعقد نشده بود (چقدر من این منعقد گفتن لاریجانی را دوست دارم) استاندار شجاع قزوین، مشت محکمی به دهان یاوه گوی میراث فرهنگی زد و آمار مسافران نوروزی را یك میلیون و ۱۰۰ هزار نفر عنوان کرد.‏ یعنی می کند به عبارتی نصف گفته سازمان میراث!

به نظر شما ملت همیشه در صحنه، این یک میلیون و 100 هزار نفر مورد اختلاف کجا رفته اند؟

الف. همانجایی که 63 درصد رای مردم رفته اند

ب. همانجایی که معترضان بعد از انتخابات رفته اند

پ. همانجایی که نفتهای سر سفره رفته اند

ت. همانجایی که وعده های الفنون رفته اند

ث. به پشت صحنه رفته اند

ج. همه موارد

سوال از سیاستمداران استان: فکر می کنید دلیل این اختلاف آمار کلان در چیست؟

مسوول کارگزینی دهداری کچلگرد بالا: نقش عوامل براندازی فتنه سبز در این واقعه غیرقابل انکار است. موسوی و کروبی باید قطعه قطعه شوند.

صفت الله صالحی: این اختلاف حاصل توطئه روزنامه های برانداز مینودر، ولایت، حدیث و تابان است. از تمام روزنامه های زنجیره ای استان شکایت می کنیم.

ابراهیم عبدالرزاقی: یک میلیون و 100 هزار تومان خیلی می شود اما یک میلیون و 100 هزار نفر را باید بروید سازمان ورزشهای همگانی از مهدی مان بپرسید. راستی سیب گلاب اعلا داریما.

امید مافی: دولت اقاقیا و ملت شهیدپرور با این اختلاف مبارک نشان دادند که در مقابل جاسوسان خائنی مثل حدیث همبستگی کامل دارند.

مسوول بایگانی آب و فاضلاب خیارج سفلی: دست ایادی استکبار را در این واقعه می توان دید. جنبش سبز اموی باید ریشه کن شود. سران فتنه را بدرید.

عباسپور: حالا یک میلیون و 100 هزار یا 2 میلیون و 200 هزار. چه فرقی می کند؟ همه باید به دولت خدمت گذار کمک کنیم.

فرمانداری قزوین: یک میلیون و ۱۰۰ هزار نفر که چیزی نیست، انتخابات اخیر یادتان رفت؟ بیایید نمایشگاه سگ برگذار کنید.

رحیم سرکار: اوره کا اوره کا (ادای ارشمیدس را در می آورد و از ذوقش با شلوار گل گلی کشی دور غریب کش می دود)

احد چگینی و داود محمدی: مشترکا و با هماهنگی تشکیلات عملکرد کروبی را در این زمینه محکوم می کنیم.

کاظم قاقی: اینها سیاه نمایی روزنامه های استکباری است. دستهای پشت پرده لابی صهیونیستی استان را خرد می کنم.

قله های رفیع سال 88

2010-04-12T19:54:00.000+04:30

سال 88 به فضل الهی سالی پر از موفقیتهای عظیم بود. آنقدر قله های رفیع فتح کردیم که چیزی برای دیگران نماند. در این سال بود که رئیس دولت نهم و بعد از نهم جمله ای کلیدی از خود متصاعد کرد و گفت:

"من رسماً اعلام می كنم كه امروز ملت ایران یك ابرقدرت حقیقی و واقعی است."

رتبه های جهانی ابرقدرت مذکور در سال 88 به شرح ذیل بوده است:

رتبه های سر جدول:

ایران رتبه دوم اعدام در جهان با اعدام 388 نفر در سال 2009می کند به عبارتی هر روز 1.5 اعدام

ایران رتبه ی سوم خطرناک ترین کشور برای وبلاگ نویسان
خودکشی زنان در ایران: رتبه سوم جهان

ایران رتبه اول در آمار مهاجرت نخبگان از میان 91 کشور

رتبه های ته جدول:

آزادی مطبوعات : ایران رتبه ۱۷۲ از ۱۷۵كشور
رتبه ۱۶۸ برای ایران در زمینه فساد دولتی
ایران و كسب رتبه 88 از نظر شاخص توسعه انسانی
گذرنامه ایرانی در قعر جدول جهانی اعتبار
ایران رتبه ۱۲۳ جهانی را در تامین سلامت مردم دارد
رتبه ایران از نظر نرخ تورم در میان 225 کشور، 219 بوده است..
ایران بالاتر از آنگولا در «انتهای جدول» جاذبه های تجاری
سهم زنان ایران در مدیریت: رتبه جهانی 101 میان 120 کشور
ایران رتبه 144 فضای کسب و کار جهان
رتبه جهانی ایران در سرعت اینترنت: 186
ایران رتبه 172 از میان 176كشور را برای آزادی رسانه کسب کرد

مبارک باشد انشاءالله

ماجرای بچه فامیل عیال و "حرف بد" نظام

2010-04-06T13:21:00.001+04:30

دیشب بچه فامیل عیال منزل ما بود. من هم با صدای بلند برای پدرش نامه خدابخش را می خواندم و غش غش می خندیدیم. یک باره دیدم بچه مذکور سرخ شد و توی گوش مادرش چیزی گفت. سپس اوضاع مادر بچه برزخ و اخم وی تا آخر شب باز نشد. موقع رفتن به عیال گفته بود: به شوهرت بگو جلو بچه از این حرفها نزند. راهنمایی است، می فهمد!

اخلاق ورزشی نامبرده مرا به فکر فرو کرد. به عیال گفتم: این که نه فراماسونری است نه عقبه فریب خورده دشمن. چطوری است که گاف آدم را می فهمد؟ عیال گفت: بچه است. بچه های این دور زمانه هر کدام برای خودش خانم مارپل است. راهنمایی اش از پیر 80 ساله ما بیشتر می فهمد.

راست می گفت. د د د د د ببین چطور عقل بچه راهنمایی می رسد که «بیضه نظام» حرف بدی است و نباید در حضور جمع از دهان آدم دربیاید اما مرد گنده نمی فهمد جلو یک میلیارد آدم و هزارتا دوربین عورت و همه بند و بساط نظام را تشریح می کند. آن وقت هی می گویند چرا اخلاقیات ریخته تو مستراب و کسی احترام ماها را نگه نمی دارد.

نامه ای به مرحوم کربلایی علیرضا خدابخش ارضی

2010-04-03T15:39:00.008+04:30

علیرضا جان سلام. خوبی خوشی چطوری؟

جان ارتش سایبری سه پا از خبر ارتحالت عشق و حال کردیم. البته مواظب شئونات اسلامی هم بودیم. به عیال گفتم دیگر در این استان کسی به فکر براندازی نرم نمی افتد. ملتفتی که؟ جدیدا وبلاگ نوشتن را هم به لیست مصادیق براندازی نرم اضافه کرده اند.

من به اتفاق عیال از شنیدن خبر ارتحالت گریه نکردیم، چون چگینی نبودیم که خانواده دخو بودیم. قصد تایید صلاحیت در انتصابات آینده هم نداشتیم. دخو هر چه باشد میلی نیست. الکی نیست هر وقت میلش کشید به محاسن ملت بخندد. هر وقت میلش کشید یک دل سیر گریه کند. هر وقت میلش کشید قربان شخ متی بگردد. هروقت میلش کشید برای همون شخ متی قداره از رو ببندد.

به حول و قوه الهی از فردا هر بچه ای از ننه اش پول بخواهد ننه فوریتن می گوید: شیرم حلالت نمی کنم اگه کارت اینترنت بخری براندازی نرم کنی. ندیدی این علیرضا مزدور سیاه و اینجیلی سرویس، پسر همسایه کبراخانم اینا اینقد ملته به روز سیا نشاند معتاد وبلاگ و فراماسونری کرد آخر عاقبتش چی شد؟ کبراخانم می گفت کاشف به عمل آمده که به عورت نظام نظر داشته بی چشم و رو. دلارهای شبکه مضلّین و شارون کوفتش شد.

خلاصه به عیال گفتم در سایه خدمات بی شائبه دولت ا.ن. فیتیله وبلاگ نویسی قزوین تمام شد. فیتیله ای هم که تمام شده باشد تمام شده. چطوری بکشی پایین؟ گفته باشم بنده به اتفاق عیال از اول با هرگونه پایین کشیدن به شدت مخالف بودیم چون اصولا پایین کشیدن کار بدی است. فکر بد نکن. کلا می گویم کار خوبی نیست.

اما خودمانیم علیرضا. فکر مذبوحانه این اقدام انتحاری چطور به ذهنت رسید؟ عراقی ها عوض کله پاچه مغز چی به خوردت دادند؟ نکند رفتی قزوین عراق؟ فکر کردی مردم شهیدپرور وبلاگ خوان هم مثل مردم شهیدپرور قزوینند؟ نه برادر. ما اسم شهید بشنویم فورا دستمال در نمی آوریم چشممان را روی جنایتهای آورنده اسم شهید ببندیم. تو همه ما را معتاد کردی. وبلاگ نویس کردی. هرزه ماهواره ای و عقبه دشمن کردی. وقتی هم رفتی عراق برای امریکایی های زبون دست تکان دادی یعنی هواتانه دارم. قزوین بیاید ایشالا. فکر می کنی نمی دانم در عراق مخفیانه با موشه دایان و خاخام الیاس قرار گذاشتی از طریق فراماسونری باصطلاح وبلاگ نویسان بیضه های نظام مقدس را مورد اصابت لگد قرار بدهی؟

الهی مثل سایت ارتش سایبری هکت کنند. الهی ببرنت اردوی راهیان کهریزک. آنجا بروی نیروهای انقلاب آنقدر با نوشابه ازت پذیرایی می کنند که دیگر با حرف بد نظام مقدس کار نداشته باشی. الهی نوک دماغت میخچه درآد. الهی یه کم از رییس جمهور منتخب شورای نگهبان دروغ گفتن یاد بگیری یخمک فریزر.

ای نامه که می روی به سویش

از جانب من ببوس رویش

خاطره ارسالی از عبید زاکانی

2010-04-01T10:13:00.000+04:30

سبزه قبا
عید شما مبارک. خدمتتان عارضم که شب عیدی خواب دیدم قیامت شده است.
هرقومی را داخل چاله‏ای عظیم انداخته و بر سرهر چاله نگهبانانی گرز به دست گمارده بودند الا چاله‏ ی ایرانیان.
خود را به عبید زاکانی رساندم و پرسیدم: «عبید این چه حکایت است که بر ما اعتماد کرده نگهبان نگمارده‏اند؟»
گفت: «می‌دانند که به خود چنان مشغول شویم که ندانیم در چاهیم یا چاله.»
خواستم بپرسم: «اگر باشد در میان ما کسی که بداند و عزم بالا رفتن کند...»
نپرسیده گفت: گر کسی از ما، فیلش یاد هندوستان کند
خود بهتر ازهر نگهبانی لنگش کشیم و به تهِ چاله باز گردانیم.

شیخ و زاویه ا د ر ا ر

2010-03-13T06:58:00.002+03:30

در وبلاگ جفنگیات نو شیخ وحیدالدین قزوینی (رض) جلد نود و هشتم صفحه 55 نقل است ملا به منبر رفته، موعظه می كرد و درباره چوبهای آتشین كه به ماتحت ملت در قیامت جا می كنند صحبت میكرد كه ای مردم بدبخت دهنتون اون دنیا سرویسه فقط من و پامنبریام میریم بهشت و خلاصه از این حرفها. بحث حسابی داغ شده بود و ملت هم از ترس آب دهن خشك شدشون رو به زور قورت می دادن كه حسنی یهو بلند شد و پرسید حاج آقا اجازه؟ یك سوال شرعی داشتم؟ ملا كه قبلا پی سوالهای حسنی به تنش خورده بود (در این پست) گفت “خفه شو پدرسگ، بشین سرجات بینیم”، البته خیلی دوست داشت اینو بگه ولی عوضش گفت “بگو پسر عزیزم” حسنی هم گفت “حاج آقا تو قبر پدرت سگ رید” البته حسنی هم خیلی دوست داشت اینو بگه و لی گفت ” حاجی چرا ورپا شاشیدن مكروه؟”

ملا هم لبخندی زد و گفت: البته شاش نه و ادرار حسنی هم جواب داد” البته منظور من هم همون شاشی هست كه بصورت ادرار خارج میشه”

ملا كه كم آورده بود با بی میلی سریع گفت ” چون احتمال پاشیدن روی شلوار وجود داره حالا كه جواب سوالتو گرفتی بشین”

حسنی ” آقا ما تو آزمایشگاه مدرسه مون با بچه ها اندازه گرفتیم به این نتیجه رسیدیم كه اگه موقعه شاشیدن ادراری كه شما گفتین، شاشتو یه جوری تنظیم كنی كه با خط افق زاویه 45.7 درجه داشته باشه نه تنها روی هیچ قسمتی از شلوار و لباس نمی ریزه بلكه طبق تحقیقات مشابهی كه اتجام شده مردهایی كه با این زاویه میشاشن اصلا دچار سرطان سینه و دهانه رحم نخواهند شد”

ملت و ملا دهنشون باز مونده بود، ملا به خودش یه تكونی داد و برای اینكه كم نیاره ژست آدمهای همه چیز فهم رو گرفت و با اطمینان گفت : بله دیگه، برای همینه كه بزرگان ما بر روی این عدد 45.7 اینقدر تاكید داشتند، آقا اصلا این عدد، عدد مقدسیه! همین شمس خودمون وقتی میخواست طی الارض كنه با زاویه 45.7 درجه میرفت بالا كه اگه خواست وسط راه رفع حاجت كنه اون بالا نجس كاری نشه. به اینجا كه رسید شمسی خانم زن ملا بلند گفت “وا! حاج آقا من كی طی الارض كردم كه شما داری میگی؟” ملا با اعصاب خوردی داد زد “خفه شو ضعیفه منظورم شمس تبریزی بود تورو چه به این گها” .

وقتی به خودش اومد دید چهار نفر بیشتر پای منبرش نیستن، با تعجب پرسید پس ملت كجان؟

یكی جواب داد “حاجی با حسنی رفتن دستشویی مسجد تا طریقه ورپا شاشیدن با عدد مقدسی كه شما گفتین رو یادشون بده”

ملا كه با عصبانیت داشت از سالن خارج می شد به متصدی اونجا گفت ” راستی از این به بعد این توله سگو دیگه اینجا راه نده”

احمدی نژاد: سلام بر تو ای بانوی پاکدامن

2010-03-11T04:08:00.003+03:30

افشای فهرست جنایات بزرگ دولت سید محمد خاتمی

2010-01-29T10:29:00.001+03:30

محمد علی مومنی

آدم واقعا لذت می برد از استدلال بعضی از عزیزان. به تازگی گفته‌اند كه:

بازداشتگاه كهریزك در دولت خاتمی ساخته شده است.با این حساب دولت خاتمی نقش اساسی در تحولات كهریزك داشته است.

بر اساس تحقیقات صورت گرفته دولت خاتمی جنایات بسیاری انجام داده است كه جا دارد او به عنوان جنایتكار علیه حقوق انسان‌ها و ضد حقوق بشر و گفتگو و این حرفها محاكمه شود. بهترین و صالح‌ترین فرد برای پیگیری این مسائل حقوق بشری هم كسی نیست جز داداش جواد لاریجانی كه خیلی حساس است به این چیزها.

خود كهریزك كه سهل است، حتی نام بردن از كهریزك را هم تحمل نمی‌كند و خیلی ناراحت می‌شود كه بعضی‌ها هی این پرونده را باز می‌كنند و خاطر ایشان را مكدر می‌كنند. مثلا لزومی ندارد كه بخاطر چهارمین مقتول كهریزك هر حرفی زد و اتفاقا گفته است: «بزرگ كردن حادثه كهریزك، جنایت نسبت به استقلال كشور بود.»

از موضع داداش جواد كه بگذریم ما فهرستی از جنایات دولت خاتمی را آماده كرده‌ایم كه پیگیری حقوق بشری‌اش دست داداش جواد را می‌بوسد.

در دولت خاتمی با برنامه‌ریزی‌های دشمن چند خیابان به خیابان‌های تهران اضافه شد تا در اعتراضات امسال یك عده‌ای در آنها راهپیمایی كنند و بعد كتك بخورند و بعد هم بازداشت شوند كه سیاه‌نمایی شود.

طرح تجهیز نیروی انتظامی در آن دولت صورت گرفت و از قضا آن ماشین نیروی انتظامی كه كه یك نفر را زیر گرفت جزو خرید‌های دولت خاتمی بوده. اگر آن ماشین خریداری نمی‌شد، چند سال بعد یك نفر آن را از نیروی انتظامی نمی‌دزدید كه برود ملت را زیر بگیرد.

چند كارگاه چاقوسازی در زنجان و جاهای دیگر مجوز كار گرفتند. مسئولیت سایر قتل‌های صورت گرفته بوسیله‌ی چاقو در سال‌های اصلاحات و پس از آن بعهده‌ی خاتمی است.

بسیاری از كارخانه‌هایی كه امروز در حال ورشكسته شدن هستند در زمان همین دولت خائن ساخته شد تا با وركشستگی‌شان، ناكارآمدی و شكست اقتصادی را القا كنند. حق بدهید اگر كارخانه‌ای نبود، این تهدید‌ها هم نبود.

مطبوعات به طرز مشكوكی زیاد شدند تا تعداد توقیف بالا برود و كشور را به رتبه‌ی 165 در آزادی مطبوعات برساند. مطبوعات زیاد، توقیف زیاد هم دارد دیگر! در ضمن باعث شد مرتضوی معروف بشود و بعد كار به جایی برسد كه مجلس او را متهم پرونده‌ی كهریزك بداند.

قیمت گوشت و گوجه و زمین و بسیاری اقلام دیگر خیلی كم بالا رفت تا ضمن ایجاد فضای استكباری رفاه‌زدگی بعدی‌ها نتوانند این كار را بكنند و القای گرانی بشود.

روابط خارجی را با كشورهای كم اهمیتی مثل فرانسه و آلمان و دیگر كشورهای اروپایی افزایش داد و با تبلیغات آنها را مهم جلوه داد. بعدها هم آن كشورها باورشان شد مهم هستند و هم كاری كرد كه مردم دچار تشویش شوند كه آخر ونزوئلا و گویان هم شدند كشور؟

تا داغ است همین خط راه‌آهن تهران - مشهد در دولت آقای خاتمی دو خطه شد كه باعث شد رفت و آمد در این مسیر افزایش پیدا كند و این قطار از ریل خارج شود. در حالیكه اگر ریلی نبود خوب قطاری هم از خط خارج نمی‌شد.

لذا ما ضمن مشاهده‌ی دست اجانب در آستین این به اصطلاح سازندگی‌ها و اصلاحات از دلسوز محترم حقوق بشر می‌خواهیم داد بشریت را از ایشان بستاند و دولت به اصطلاح اصلاحات را بعنوان عامل تمام بحران‌های كشور معرفی نماید.

ملانصرالدین و سهام عدالت

2010-01-26T23:37:00.001+03:30

ملا نصرالدين هر روز در بازار گدايي مي‌كرد و مردم با نيرنگي٬ حماقت او را دست مي‌انداختند. دو سكه به او نشان مي‌دادند كه يكي شان طلا بود و يكي از نقره. اما ملا نصرالدين هميشه سكه نقره را انتخاب مي‌كرد. اين داستان در تمام منطقه پخش شد. هر روز گروهي زن و مرد مي‌آمدند و دو سكه به او نشان مي دادند و ملا نصرالدين هميشه سكه نقره را انتخاب مي‌كرد. تا اينكه مرد مهرباني از راه رسيد و از اينكه ملا نصرالدين را آنطور دست مي‌انداختند٬ ناراحت شد. در گوشه ميدان به سراغش رفت و گفت: هر وقت دو سكه به تو نشان دادند٬ سكه طلا را بردار. اينطوري هم پول بيشتري گيرت مي‌آيد و هم ديگر دستت نمي‌اندازند. ملا نصرالدين پاسخ داد: ظاهراً حق با شماست٬ اما اگر سكه طلا را بردارم٬ ديگر مردم به من پول نمي‌دهند تا ثابت كنند كه من احمق تر از آن‌هايم. شما نمي‌دانيد تا حالا با اين كلك چقدر پول گير آورده‌ام.

شرح حكايت 1 (دیدگاه بازاریابی استراتژیک)
ملا نصرالدين با بهره‌گيري از استراتژي تركيبي بازاريابي، قيمت كم‌تر و ترويج، كسب و كار «گدايي» خود را رونق مي‌بخشد. او از يك طرف هزينه كمتري به مردم تحميل مي‌كند و از طرف ديگر مردم را تشويق مي‌كند كه به او پول بدهند .

«اگر كاري كه مي كني٬ هوشمندانه باشد٬ هيچ اشكالي ندارد كه تو را احمق بدانند.»

شرح حکایت 2 (دیدگاه سیستمی اجتماعی)
ملا نصرالدین درک درستی از باورهای اجتماعی مردم داشته است. او به خوبی می دانسته که گداها از نظر مردم آدم های احمقی هستند. او می دانسته که مردم، گدایی – یعنی از دست رنج دیگران نان خوردن را دوست ندارند و تحقیر می کنند. در واقع ملانصرالدین با تایید باور مردم به شیوه خود، فرصت دریافت پولی را بدست می آورده است.

«اگر بتوانی باورهای مردم را تایید کنی آنها احتمالا به تو کمک خواهند کرد. »

شرح حکایت 3 (دیدگاه حکومت ماکیاولی)

ملا نصرالدین درک درستی از نادانی های مردم داشته است. او به خوبی می دانسته هنگامی که از دو سکه طلا و نقره مردم ، شما نقره را بر می دارید آنها احساس میکنند که طلا را به آنها بخشیده اید! و مدتی طول خواهد کشید تا بفهمند که سکه طلا هم از اول مال خودشان بوده است .و این زمان به اندازه آگاهی و درک مردم میتواند کوتاه شود. هرچه مردم نا آگاهتر بمانند زمان درک این نکته که ثروت خودشان به خودشان هدیه شده طولانیتر خواهد بود. در واقع ملانصرالدین با درک میزان جهل مردم به شیوه خود، فرصت دریافت پولی را بدست می آورده است.

«اگر بتوانی ضعفهای مردم را بفهمی میتوانی سر آنها کلاه بگذاری ! و آنها هم مدتی لذت خواهند برد!»

نتيجه گيري امروزي به شيوه بدبينانه:

شما به تعدادی از مردم 100هزار تومان (100 دلار ) بابت سهام عدالت! یا هر چیز دیگر بده (حداکثر معادل 4 میلیارد دلار) ، آنوقت میتوانی برای مدتی 400 میلیارد دلار درامد نفت را هر جور خواستی خرج کنی!! البته مدت آن به میزان ناآگاهی مردم بستگی دارد!

پیروزی وزرای دولت را در نشریه صهیونیستی نیچر به پیشگاه امام عصر تبریک می گویم

2009-12-10T22:48:00.005+03:30

بازیگران نقش وزیر علوم، وزیر راه و ترابری در دولت بازی این کوچولو به اضافه رییس دانشگاه پیام نور حماسه آفریدند.

ممد می گفت جریان از این قرار است که ایشان می خواستند مقاله چند دانشمند پاکستانی را به اسم خودشان چاپ کنند اما این حرکت خودجوش و انقلابی با هوشیاری مستکبرین صهیونیست نشریه نیچر ناکام مانده. بهتر است قبل از خواندن کیهان فردا بدانید بنگاه دروغ پراکنی نیچر به لابی صهیونیست وابسته است.

در این مملکت رسم است هر چیزی را به حضرت صاحب الزمان (عج) ارواحنا له الفدا تبریک بگویند. نشان به آن نشان که اخیرا نیز سردار فیروز آبادی در نامه ای، ایشان را با لفظ پسرخاله گانه مهدی جان خطاب کرده بود.

در همین راستا ما هم نامه ای می نویسیم.

مهدی جان سلام

بنده به سهم خود این پیروزی بزرگ را به پیشگاه شما تبریک عرض می کنم.

انشاءالله با رشادتهای انقلابی این (گلاب به روتان) وزرای دولت بعد از نهم و استعانت از درگاه شما هر روز به فتح قله های بزرگتر هسته ای بیندیشیم. دیگر عرضی ندارم.

نوشتم نامه ای با خط ابی امیدوارم ازان آید جوابی

نتیجه گیری اخلاقی: متقلب موفق باید از کارش خجالت بکشه؛ اما متقلب ناشی که گیر بیفته باید بره بمیره! بخصوص وقتی وزیر هم باشه

موضوع انشاء: عزدواج

2009-11-22T15:39:00.001+03:30

نام : کمال

کلاس : دبستان

موضوع انشاء: عزدواج

(خودم هم می دانم تکراری است. خواستم فضولها را بشناسم)

هر وقت من یک کار خوب می کنم مامانم به من می گوید بزرگ که شدی برایت یک زن خوب می گیرم تا به حال من پنج تا کار خوب کرده ام و مامانم قول پنج تایش را به من داده است . حتمن ناسرادین شاه خیلی کارهای خوب می کرده که مامانش به اندازه استادیوم آزادی برایش زن گرفته بود. ولی من مؤتقدم که اصولن انسان باید زن بگیرد تا آدم بشود ، چون بابایمان همیشه می گوید مشکلات انسان را آدم می کند . در عزدواج تواهم خیلی مهم است یعنی دو طرف باید به هم بخورند. مثلن من و ساناز دختر خاله مان خیلی به هم می خوریم از لهاز فکری هم دو طرف باید به هم بخورند، ساناز چون سه سالش است هنوز فکر ندارد که به من بخورد ولی مامانم می گوید این ساناز از تو بیشتر هالیش می شود. در عزدواج سن و سال اصلن مهم نیست چه بسیار آدم های بزرگی بوده اند که کارشان به تلاغ کشیده شده و چه بسیار آدم های کوچکی که نکشیده شده. مهم اشق است اگر اشق باشد دیگر کسی از شوهرش سکه نمی خواهد و دایی مختار هم از زندان در می آید من تا حالا کلی سکه جم کرده ام و می خواهم همان اول قلکم را بشکنم و همه اش را به ساناز بدهم تا بعدن به زندان نروم مهریه وشیر بلال هیچ کس را خوشبخت نمی کند همین خرج های ازافی باعث می شود که زندگی سخت بشود و سر خرج عروسی دایی مختار با پدر خانومش حرفش بشود دايی مختار می گفت پدر خانومش چتر باز بود..خوب شاید حقوق چتر بازی خیلی کم بوده که نتوانسته خرج عروسی را بدهد. البته من و ساناز تفافق کرده ایم که بجای شام عروسی چیپس و خلالی نمکی بدهیم. هم ارزان تر است ، هم خوشمزه تراست تازه وقتی می خوری خش خش هم می کند! اگر آدم زن خانه دار بگیرد خیلی بهتر است و گرنه آدم مجبور می شود خودش خانه بگیرد. زن دایی مختار هم خانه دار نبود و دایی مختار مجبور شد یک زیر زمینی بگیرد. می گفت چون رهم و اجاره بالاست آنها رفته اند پایین اما خانوم دایی مختار هم می خواست برود بالا! حتمن از زیر زمینی می ترسید . ساناز هم از زیر زمینی می ترسد برای همین هم برایش توی باغچه یک خانه درختی درست کردم. اما ساناز از آن بالا افتاد و دستش شکست. از آن موقه خاله با من قهر است قهر بهتر از دعواست.آدم وقتی قهر می کند بعد آشتی می کند ولی اگر دعوا کند بعد کتک کاری می کند بعد خانومش می رود دادگاه شکایت می کند بعد می آیند دایی مختار را می برند زندان! البته زندان آدم را مرد می کند.عزدواج هم آدم را مرد می کند، اما آدم با عزدواج مرد بشود خیلی بهتر است.

مگس سوار خ.ر

2009-11-12T16:08:00.001+03:30

احمدی نژاد: واژه های ملت، مردم و دموکراسی باید سرشان به سقف چسبانده شود

2009-10-21T04:21:00.001+03:30

شمقدري: واژه هاي فيلمفارسی، معناگرا و فرهنگی بايد اصلاح شود.

جراید

در همین راستا نقل قولهای احتمالی بعضی ها را حدس می زنیم.

احمدی نژاد: واژه های ملت، مردم و دموکراسی باید سرشان به سقف چسبانده شود.

جنتی: واژه های انتخابات، اکثریت و اقلیت باید اصلاح شود.

ریگی: واژه های ترور، شعور و مسلمانیت باید اصلاح شود.

مریم نخستین احمدی: واژه های شورا، پیمانکار و شوهرم باید اصلاح شود.

رحیم سرکار کلجی: واژه های بنگاه، روزنامه و پول باید اصلاح شود.

امید مافی مافیه: واژه های فحش خوارمادر، مقاله و یادداشت باید در صورت صلاحدید حاج آقا اسلامی اصلاح شود.

عبدالعظیم موسوی: واژه های شانه تخم مرغ، چاپخانه و روزنامه باید اصلاح شود.

رییس دانشگاه بین الملل: واژه های دانشگاه، زایشگاه و زندان باستیل باید اصلاح شود.

گداسیما: واژه های دروغ، خوکی و نوع آ باید اصلاح شود.

آموزش گام به گام: چگونه شلوار یک نفر را به احتزاز در بیاوریم؟

2009-10-16T08:07:00.000+03:30

گام اول - مواد لازم: یک سفر استانی، یک عده کاکوی شیرازی، یک نفر مارکوپولو

گام دوم- مقدمات: یک نفر مذکور اول باید 20 ساعت در شبانه روز کار کند. وقتی 20 ساعت را پر کرد، 3 ساعت با فاطی کاماندو بی الهام شب نشینی کند. بعدا اگر خسته شد یک ساعت بخوابد و در خواب هاله نور را ببیند که به جانب فارس اشارت می کند. تصمیم را راست کند و بگوید فردا به شیراز خواهیم شتافت.

گام سوم- عملیات: یک عده زیادی از کاکوهای شیرازی به فرماندهی بروبکس شهرضا ورود مارکوپولو را انتظار بکشند. به محض ورود مارکوپولو فیل شیرازی ها یاد رایشان به موسوی و برنده کردن مارکوپولو بیفتد. شیرازی ها هم که حساس. یکصدا بگویند: رای ما رو دزدیدن دارن باهش پز می دن. شهرضایی ها هم جوگیر شده و داد بکشند: دیکتاتور هسته ای، دمر بخواب خسته ای. بالاخره بریزند و شلوار مارکوپولو را بر فراز میل پرچم به احتزاز درآورند. شیرازی ها از بالا حال احوال کنند. شهرضایی ها نیز از پایین به امر خطیر رفت و آمد مشغول باشند.

امیدوارم همگی شما بینندگان عزیز از این غذا لذت برده باشید. تا سفر آینده خدا نگهدار

قابل توجه بروبکس شهرضا: مارکوپولو حداکثر 8 ساعت تحت تدابیر شدید امنیتی دوام می آورد. سپس شیراز را به مقصدی نامعلوم ترک می کند. پس بجنبید.

صندلی چیست؟

2009-10-13T06:46:00.000+03:30

استادم، ابراهیم نبوی

صندلی( Sandali ): بر وزن سیدعلی. نشستنگاه. محل نشستن. محل جلوس. محلی که روی آن بنشینند و چهار پایه و دو دسته داشته باشد. چیزی که از صندل درست کنند. سالن: " محلی باشد که در آن تعدادی صندلی واقع شده و کسی پشت تریبون حرف بزند، و افرادی که روی صندلی نشسته اند از سالن رفته باشند." صندلستان: " سالن مجمع عمومی سازمان ملل". صندلستان خالی: " همان سالن در هنگام سخنرانی احمدی نژاد." به شیئی گفته شود که از پارچه یا چرم و چوب و میخ و پیچ درست شده و روی آن بنشینند و در هنگام سخنرانی به در و دیوار نگاه کنند یا روزنامه بخوانند یا دستشان را توی دماغ شان کنند.( صندلنامه شیخ طرسوسی، ص 764) جمع: صندلی ها. مثال: صندلی راحتی، صندلی استیل، صندلی الکتریکی، صندلی قدرت. کاربرد در جمله: " احمدی نژاد برای صندلی های خالی سالن مجمع عمومی نیم ساعت سخنرانی کرد." کاربرد دوم در جمله: " از وقتی بیست سال قبل روی صندلی نشست دیگر کسی نتوانست او را از جایش بلند کند."

صندلی، وزن و قدرت

صندلی ناهارخوری: صندلی که در حین نشستن روی آن وزن تان یک کیلو اضافه می شود.

صندلی ریاست: صندلی که در حین نشستن بتدریج حالت چسبندگی ایجاد می شود.

صندلی بازجویی: صندلی که هر بار نشستن روی آن نیم کیلو از وزن را کم می کند.

صندلی مدیرکل: صندلی که دست را برای زدن قوی و پا را برای رفتن ضعیف می کند.

صندلی وزیر: صندلی که سالها برای رسیدن به آن زحمت کشیده و در عرض نیم ساعت آن را از دست می دهید.

صندلی مجلس: محل مناسبی برای استراحت به مدت چهار سال، حمایت از دولت به مدت سه سال، تلاش برای خرید خانه به مدت دو سال، و سخنرانی علیه دولت در سال آخر.

صندلی کلاس دانشگاه: محلی که تا یک لحظه قبل از حمله لباس شخصی ها و عوامل دولت روی آن نشسته بودید.

صندلی سالن مجمع عمومی سازمان ملل: محلی که تا قبل از سخنرانی احمدی نژاد نماینده یک کشور روی آن نشسته بود.

صندلی دادگاه: محلی که هر سیاستمدار بارها افرادی را روی آن می نشاند و سرانجام خودش هم روی آن می نشیند.

صندلی سازمان ملل در هفت دوره از نگاه احمدی نژاد

دوره اول: " وقتی من سخنرانی می کردم، هاله نوری دور من بود و همه به من نگاه می کردند و حتی چشم هم نمی زدند."

دوره دوم: " وقتی من سخنرانی می کردم، همه به من نگاه می کردند و به حرف های من گوش می دادند."

دوره سوم: " وقتی من سخنرانی می کردم، همه به همدیگه نگاه می کردند و زیر لب چیزهایی می گفتند."

دوره چهارم: " وقتی من سخنرانی می کردم، تعداد معدودی از سالن خارج شدند و بقیه می خواستند ببینند آیا من همان حرف های قبلی را می گویم یا نه."

دوره پنجم: " وقتی من سخنرانی می کردم، تعداد زیادی از دشمنان از سالن بیرون رفتند و همه دوستان که خجالت می کشیدند در سالن باقی ماندند."

دوره ششم: " وقتی من سخنرانی می کردم، فقط فلسطینی ها و هیات ایرانی مانده بودند."

دوره هفتم: " وقتی رئیس جمهور سخنرانی می کرد، همه در سالن بودند و من یادم افتاد که قبلا در آن سالن شش بار سخنرانی کردم."

بیماری های صندلی و سیاست

سندروم من( Man Syndrom )این بیماری که نشانه آن آغاز همه جملات با کلمه " من" است از دو ماه بعد از نشستن روی صندلی قدرت آغاز می شود و گاهی تا یک سال ادامه می یابد.

سندروم ما( Maa Syndrom )این بیماری که نشانه آن جمع فرض شدن خود است، از شش ماه پس از نشستن روی صندلی قدرت آغاز می شود و گاهی تا آخر عمر ادامه می یابد.

سندروم فالچر( Fallchair Syndrom )این بیماری که نشانه آن ترس دائمی از افتادن از روی صندلی است، از یک سال بعد از نشستن روی صندلی قدرت آغاز می شود و بیمار دائما احساس می کند پایش به زمین نمی رسد و در حال افتادن است.

سندروم چرمن( Chairman Syndom )این بیماری که از دوران مائوتسه دون ایجاد شده، و نشانه آن ترس از نشستن دیگران روی صندلی است، از پنج سال بعد از نشستن روی صندلی قدرت آغاز می شود و گاهی تا هنگام مرگ ادامه می یابد، در این حالت همه مراجعه کنندگان یا باید روی زمین بنشینند یا روی صندلی هایی در سطح پائین تر.

سندروم چسبندگی( Chasbandegi Syndrom )این بیماری که از افزایش چربی روی پوست و افزایش چربی روی چرم صندلی و چسبیدن این دو به هم ناشی می شود، ترس دائمی بیمار را در زمانی که روی صندلی قدرت نیست ایجاد می کند. واکنش های بیمار بصورت کودتا، تقلب انتخاباتی و دائمی شدن ریاست اش ظاهر شده و درمان آن با اعتراض یا انقلاب یا صندلی الکتریکی انجام می شود.

سندروم صندلیزم( Sandalism Syndrom ): این بیماری مخصوص سیاستمداران است و علامت آن توجه به تعداد صندلی موجود در سالن است، برای بیمار مهم نیست که کسی روی صندلی نشسته یا کسی که روی صندلی نشسته است، به حرف او گوش می دهد یا نه، مهم این است که در سالنی حرف بزند که در آن تعداد زیادی صندلی باشد.

مشت محکمی بر دهان عیال

2009-10-07T05:06:00.000+03:30

دیشب با عیال دعوایمان شده است. می گوید چرا با زن همسایه خوش و بش کرده ای. می گوید من چه بدبخت بودم گیر تو افتادم. زن جماعت زود فریب استکبار جهانی را می خورد. ای به روحت اسراییل. می دانم باز هم کار تو است. می خواهی عیال هم ما را تحریم کند. اما کور خوانده ای. فعلا در معیت عیال این مشت محکم را تناول فرمایید تا بعد خدمت برسم.

در روایات آمده مرکز خریدی اعلام کرد که زنان می توانند به آنجا بروند و همسر ایده آل خود را بخرند !

اما شروط انتخاب و خرید اینها بودند :

در این مرکز پنج طبقه ، هرچه به طبقات بالاتر می رفتند خصوصیات مثبت مردان بیشتر میشد؛

اما اگر در طبقه ای را باز می کردند ، باید از همان طبقه مرد مورد نظر را انتخاب می کردند

و درضمن اگر به طبقه بالاتر می رفتند دیگر اجازه برگشت به طبقه قبلی را نداشتند !

هرشخصی هم فقط یک بار میتوانست از این مرکز استفاده کند ... !!!

***

دو دختر که با هم دوست بودند به این مرکز خرید رفتند تا شوهر مورد نظر خود را پیدا کنند.

روی در اولین طبقه نوشته بود : این مردان شغل و درآمد ، خانه و ماشین معمولی دارند !

دختری که تابلو را خوانده بود گفت : خب ، بهتر از کار نداشتن یا خونه و ماشین نداشتن است

ولی دوست دارم ببینم بالاتری ها چه جوری هستند !

روی در طبقه دوم نوشته بود : این مردان شغل عالی با درآمد و حقوق بالا، خانه مجلل و ماشین

مدل بالا دارند ، در کار منزل هم کمک می کنند !!!

دختربا شوق گفت : هووووم! طبقه بالاتر چه جوریه...؟!!

روی در طبقه سوم نوشته بود : این مردان شغل عالی با درآمد و حقوق بالا، خانه مجلل و ماشین

مدل بالا دارند ، خوشگل و خوشتیپ هستند ، در کار منزل هم کمک می کنند !!!

دخترها با هیجان و یکصدا گفتند : واااای ! چقدر وسوسه انگیزه ، ولی بریم بالاتر!!!

روی در طبقه چهارم نوشته بود : این مردان شغل عالی با درآمد و حقوق بالا، خانه مجلل و

ماشین مدل بالا دارند ، خوشگل و خوشتیپ هستند، در کار منزل هم کمک می کنند ، ارث زیادی

هم به آنها خواهد رسید !!!

خوشحالی آنها قابل توصیف نبود ، نگاهی به هم کردند و با اشتیاق بسیار زیادی گفتند :

وااااااااااااااااای چقدر خوب ! پس چه چیزی ممکنه تو طبقه آخر باشه ؟!!!

پس با هم و دو پله یکی به طبقه پنجم رفتند...

روی در طبقه پنجم نوشته بود : این طبقه فقط برای این است که ثابت کند شما خانمها هیچوقت راضی نمی شوید !!! ممنون که به مرکز ما آمدید ، روز خوبی برایتان آرزومندیم

کرتیم یا شیخ - باب دویم

2009-09-28T06:22:00.009+03:30

کرامات شیخنا از اوان کودکی هویدا بودی خصوص در فقره ردیابی کار بی تربیتی ید طولا داشتی. در این باب روایات معتبر بسیار باشد. فی المثل شیخ تهرانی در مناقب المتجاوزین گوید: ایامی که شیخنا مهدی کروبی رضی الله عنه در بلاد لرستان طی طریق می کردی، بوی کار بی تربیتی را از یک فرسخی می شنیدی. این امر باعث شدی تا ملای مکتب وی را مقام مفتشی دادی و زان سپس هر یک از کودکان مکتبخانه در صحرا با هم کار بی تربیتی کردندی، شیخنا کروبی ملا را خبر دادی و ملا هر دوان را گوشمال سخت بدادی. فاعل را لت زدی و گفتی چرا کار بی تربیتی بکردی؟ مگر زندانبان نظام اسلامی بودی که کار بی تربیتی کردن بر تو عین جهاد فی سبیل الله بودی؟ مگر این بدبخت اغتشاش کرده بودی؟ یا من تو را حکم شرعی داده بودمی که تجاوز به اغتشاشگر چون شمشیر زدن در رکاب مولاستی؟

بر همین منوال مفعول را فلک بکردی و به قصد کشت بزدی. آنگاه با زبان حال بگفتی که خاک بر سرت، چرا دادی؟ مگر اغتشاش کرده بودی؟ مگر زندانی نظام مقدس اسلامی بودی؟ مگر فاعل از پاسداران نظام مقدس بودی که هر چه در آنجایت نهادینه بکردی واجب کفایی بودی و ثواب اخروی داشتی؟ در ثانی چرا بعد از دادن نزد من نیامدی؟ مگر اینجا نظام اسلامی بودی که فاعل به عنف راست راست بگشتی و مفعول به عنف را سر به نیست کردندی؟ و الخ.

نهادینه کردن شور مذهبی در مشترک مورد نظر امکانپذیر نمی باشد

2009-09-24T21:08:00.005+03:30

شریعتی می گفت دو پدیده را مردم عوام نمی توانند از هم سوا کنند یکی شور مذهبی است یکی شعور مذهبی.که این دو ربطی به هم ندارند آن کسی که شور مذهبی دارد خیال می کند که شعور مذهبی هم دارد.

آگاهان می افزایند چنین موجودی به دلیل عدم تشخیص شور مذهبی از شعور مذهبی هر سال یک بار هوس می کند به زیارت شورای امنیت برود تا با قرائت دعای «والعافیت والنصر» شور مذهبی اش را آنجا هم نهادینه کند. اما به دلیل اینکه ایادی حسین طائب و ثمره هاشمی را به مجمع عمومی سازمان ملل راه نمی دهند، نهادینه شدن شور مذهبی بوسیله باتوم و شیشه نوشابه در اقصی نقاط بدن مشترک مورد نظر امکانپذیر نمی باشد. بنابراین داداش سیا برای ضایع نشدن سخنرانی غرایی برای صندلی های خالی می کند، دم مربوطه را روی کول خود قرار می دهد و کشور شیطان بزرگ را ترک می کند.

طنز سرخود احمدی‏نژاد: گرفتن مدال المپیک مربوط به آدم‏های کوته فکر است!

2009-09-18T05:15:00.000+04:30

من به ضرس قاطع می گویم این الفنون خودش آخر طنز است. لازم نیست ما خودمان را برای طنز نوشتن شکوفا کنیم. اظهاراتش را بخوانید.

«آقای علی آبادی جانبازی است که شاید شما ندانید او جانباز است. رزمنده ای است که در بسیاری از زمینه ها تلاش کرده است . بنده 30 سال است که افتخار دوستی با ایشان را دارم. به قول خودش اگر بتواند کمکی بکند حاضر به تی کشیدن هم هست و اگر نتواند حداقل نگاه خواهد کرد. بنده سعی کرده ام که از ایشان در زمینه ای دیگر و در وزارت نیرو استفاده کنم که متاسفانه مقبول نیفتاد.»

رئیس جمهور با بیان اینکه باید به این باور برسیم که همه ایرانی ها ورزشکار هستند گفت تاکید کرد که باید فرهنگ ورزش همگانی را توسعه دهیم و به ورزش حرفه ای بیشتر توجه کنیم و برای نیل به ورزش پهلوانی تلاش نماییم.

به گزارش مهر، محمود احمدی نژاد در مراسم تودیع و معارفه رئیس سازمان تربیت بدنی که ظهر امروز پنجشنبه در ساختمان کوثر نهاد ریاست جمهوری برگزار شد، اظهار داشت: همه کارهایی که انسان در زندگی انجام می دهد کار فرهنگی است برخلاف عده ای که ورزش را کار جسمی می دانند بنده معتقدم که نفس ورزش اجتماعی و فرهنگی است. حتی اگر فردی صبح ها برای خود نرمش کند یک کار فرهنگی و اجتماعی انجام داده است چرا که ورزش یک نیاز روحی است.

وی با بیان اینکه دایره تاثیر دیگر فعالیتها در جامعه محدود است و همچون ورزش وسیع نیست، افزود: دایره شمول ورزش و تاثیرش ملی و جهانی است. نمونه آن هم همراه بودن دل 70 میلیون ایرانی با ورزشکارشان در مسابقات جهانی، آسیایی و یا المپیک است.

احمدی نژاد تصریح کرد: همه اهداف انجام کار فرهنگی رسیدن به خودباوری و احساس توانستن است. ورزش علاوه بر اینکه این مزیت را دارد ترویج روحیه جوانمردی ، بزرگی، سلامت و خوی پهلوانی را نیز اشاعه می دهد. لذا ورزش ملی ما نیز در همه زمینه ها باید روح حاکم بر آن مبتنی بر ویژگی های پهلوانی استوار باشد.

وی با اشاره به اینکه امروز در همه دنیا ورزش به عنوان نیاز روز انسانها مطرح است یادآوری کرد که با توجه به اینکه پتانسیل بالایی در ورزش کشور وجود دارد مسئولیت ما و جامعه ورزشی بسیار بسیار سنگین است. ما در هر جایی پافشاری کرده و ایستاده ایم نتیجه گرفته ایم. اگر چه همین همت و اراده خود نیز پیروزی است حتی اگر پیروزی نهایی هم حاصل نشود.البته اگر ظاهر مدال هم همراه آن باشد نور علی نور است.

رئیس جمهور ادامه داد: معتقدم اگر جامعه ورزشی تصمیم به یک کار بگیرد خدای متعال در این زمینه حتما به آنها کمک خواهد کرد و اگر در راه رسیدن به هدف مصمم باشند اگر هم در مرحله اول نتیجه حاصل نشود قطعا در مراحل بعدی نتایج مطلوبی بدست خواهد آمد.

وی با تاکید بر اینکه بنده به توانمندی های جامعه ورزشی کشور اعتقاد کامل دارم، گفت : چون این اعتقاد را نسبت به جامعه ورزشی دارم انتظارم هم از آنان بیشتر است و این کار شما را سخت می کند.

احمدی نژاد با انتقاد از افرادی که معتقد بودند کاروان ورزشی ایران در المپیک گذشته نتیجه نگرفته است اظهار داشت: عده ای گفتندکه در المپیک نتیجه نگرفته ایم اما به نظر بنده ما در المپیک نتیجه خوبی را گرفتیم چرا که بیشترین سهمیه را برای حضور در المپیک کسب کردیم که این خود یک نوع پیروزی بود. بالاخره همه کشورها در المپیک برای پیروزی حاضر می شوند.

وی اضافه کرد: گرفتن مدال در المپیک ظاهر قضیه است و این مربوط به آدم های کوته فکر است که فکر می کنند حتما باید مدال هم کسب شود البته مدال های کسب شده از سوی ورزشکاران کشورمان در دوره آقای علی آبادی از 950 به 1530 مدال رسیده است.

احمدی نژاد تاکید کرد: باید به این باور برسیم که همه ایرانی ها ورزشکار هستند . باید فرهنگ ورزش همگانی را توسعه دهیم و از سویی به ورزش حرفه ای که در اوایل کار آن هستیم بیشتر توجه کنیم و البته برای نیل به ورزش پهلوانی تلاش کنیم.

رئیس جمهور ضمن تقدیر از خدمات محمد علی آبادی برای دوره چهار ساله ریاستش در سازمان تربیت بدنی خاطرنشان کرد: آقای علی آبادی جانبازی است که شاید شما ندانید او جانباز است. رزمنده ای است که در بسیاری از زمینه ها تلاش کرده است . بنده 30 سال است که افتخار دوستی با ایشان را دارم. به قول خودش اگر بتواند کمکی بکند حاضر به تی کشیدن هم هست و اگر نتواند حداقل نگاه خواهد کرد. بنده سعی کرده ام که از ایشان در زمینه ای دیگر و در وزارت نیرو استفاده کنم که متاسفانه مقبول نیفتاد.

وی درباره رئیس جدید سازمان تربیت بدنی نیز گفت: آقای سعیدلو در همه زمینه ها به دولت و اقدامات آن آگاه است. بنده آدم هایی می شناسم که 50 سال است عشقشان روحیه دادن و رسیدگی به ورزشکاران است. من الان آقای سعیدلو را به شما تحویل می دهم و امیدوارم 4 سال آینده ایشان را به ما سالم تحویل دهید و مشکلی از حیث مالی و پشتیبانی در ورزش نداشته باشیم.

کرتیم یا شیخ! باب اول

2009-09-14T05:24:00.002+04:30

و بدین نمط روایت کنند از شیخ طریقت اصلاحیه شیخنا شیخ مهدی کروبی رضی الله عنه که گویند از الوار ملایر بودی. شیرمردی بودی با دندانهای زیبا، گردنش بسی ستبر و زبانش بسی طویل بود. این صفات شیخنا مریدان را حال وافر دادی و محتسب را اندک حال نیز ستاندی.

آغاز ماجرا چنین بودی که باریتعالی 73 سال پیش شیخنا شیخ احمد کروبی را فرزندی عطا فرمودی کاکل زری که وی را نام مهدی نهادندی. مهدی پدر را بشناختی و بسیار دوست بداشتی و چنین روایت کنند که او را با هیچ کس عوضی نگرفتی. همواره نیز بگفتی که من مهدی کروبی هستمی، فرزند احمد. مکرر این را بر زبان آوردی تا کسان گمان مبرند وی را نیز با کسی رابطه پدر و پسری بوده و لاجرم اعضای مونث درجه یک خانواده اش را با کسی رابطه ی بی تربیتی.

به قول فردوسی پور چه می کنه این عبدالکریم سروش!

2009-09-11T14:39:00.008+04:30

به قول عادل فردوسی پور چه می کنه این سروش ! من و عیال که از وقتی این نامه را خواندیم کفمان بریده است. ببین سر کم ظرفیت هایش چه بلایی آورده است. فرار بدون توپ او به لندن و ضربه کاشته اش از خارج از محوطه 18 قدم نظام همه را میخکوب کرد.

سروش کیست؟

نام: عبدالکریم سروش

قد: 170

وزن: 90- 100 برو بالا

تعداد بازی ملی: خیلی

سروش از اون اول اول های انقلاب با بروبکس ملی و مذهبی و غیره تیم فکری آن را در زمین خاکی های تهران ایجاد کرد. اما بعد کسانی را بازی داد که تیم را از دست صاحبان اصلیش گرفتند و خودشان شدند همه کاره. عبدل سالهای اولیه در پست دفاع از انقلاب توپ می زد. تا اواسط دهه 70 که نظام به 2 تیم قرمز و آبی تقسیم شد، سروش یکی از فورواردهای آن تیمی شد که داور را در اختیار نداشت. تا اینکه در اواخر دهه 80 یعنی همین دیروز همچون ضربه ای به توپ زد که فوروارد، دفاع، داور و دروازه بان را با هم به سه کنج دروازه چسباند.

خبرهای رسیده حاکی از ان است که مدل موی سروش به زودی در میان جوانان خیام شمالی مد خواهد شد.

افتخاری وصف ناشدنی برای نظام مقدس: عده ای در یک قهوه خانه برای تیم ایران کف زده اند!

هر چقد ناز کنی عشوه بیای باز تو دلدار منی

2009-09-08T23:30:00.001+04:30

فداییان شیخ بده گرد سفره شیخ خوبه

2009-09-07T17:33:00.003+04:30

آگاهان از اول می دانستند اگر به وزرای از پیش تعیین شده رای اعتماد دادند که دادند وگرنه الفنون 3 تا وزیر دیگر از توی جوب پیدا می کند و به مجلس می آورد. مگر برای معجزه ای با نبوغ جنتی نژاد کاری دارد؟

شنیده ایم که شیخ اصلاحات آمده اند قزوین. قدمشان روی چشم شیخ خوبه قزوین، حاج آقا قوامی. می گویند در این ضیافت تعداد زیادی ماست بوده، خر ما بوده، کروبی هم بوده، خوش به حالشان هم بخوربخور بوده هم نمایش های مهیج. ما که از وقتی توی گوشمان خوانده اند شیخ دیگر قزوین پسر بدی است، از شنیدن اسم شیخ خوبه هم وحشت داریم. البته طبق خبرهای واصله ضیافت افطاری شیخ خوبه مانع از حضور بادمجان دور قاب چین های شیخ بده نشده و ماشالاهزارماشالا دغل دوستان قزوین سولاخ دعای شیرینی را پیدا کرده اند.

در این هیری ویری که نگاه کردن به قیمت زولبیا برای افراد مبتلا به نارسایی قلبی ممنوع است، مفتخوری هم راه خوبی است. تعجبی ندارد بعضی افراد معلوم الحال هم از توبره می خورند هم از آخور. خدا دندان علف خوری بدهد همچنان بخورند. ما که حسود نیستیم.

آگهی: کسی آشنای تخلیه چاه ندارد که شرایطی کار کند؟

حاج سید هوگو چاوز احمدی نژاد

2009-09-07T06:44:00.003+04:30

نامه به یک حسین آذربایجانی

2009-09-04T23:28:00.003+04:30

حسین جان سلام خوبی چطوری؟

از کلمه تنویرت خوشم آمد. افتخار می کنم که تو هم این واژه را بلدی اما تو که باسوادترین آدم خاورمیانه هستی و فرت و فرت در فوق لیسانس رتبه 15 کشوری می آوری باید بفهمی راههای فرافکنی چیست. اگر نفهمی هم برای تنویر خودت و دوستانت می نویسم یکی از راههای فرار به جلو فرافکنی و قانون "کی بود کی بود من نبودم" است. روزی نامه شما هم در این زمینه ید طولا دارد.

اصولا خیلی خوب است که آدم فکر کند در صورت مصاحبه با عبدالعظیم و اصلی بیگی می تواند روزی نامه گی برخی روزنامه ها را جار بزند تا روزی نامه گی روزنامه خودش آن زیرمیرها بماند. اما سر گنده اش این است که دیگران بدون نیاز به تنویر این موضوع را می فهمند.

خودت هم انشاءالله قبول داری حدیثتان فارسنامه است و با سپاه بسته تا زیراب این و آن را بزند و 70 درصد صفحات را با اخبار خبرگزاری سپاه پر کند. بالاخره حدیث و بعضی از مخلوقات خدا باید از جایی نان بخورند و همیشه چرب و چیلیش را دوست دارند.

امیدوارم غمباد نگیری و بگویی چرا این نامه را برای تو نوشته ام. همه می دانند تو در حدیث کاره ای نیستی. کار نداریم به یکصدم قیمت کار می کنی یا به افتخار عموجان ناپلئون، به قول خودت یک ضرب المثل آذری هست که می گوید کار کردن یارو و خوردن یابو. می فهمی که؟ تو به خیال خودت کار حرفه ای می کنی اما پول مصاحبه های رپرتاژیت را عموجان رحیم! و دایی جان فرامرزی! می گیرند و می خورند.

من تو را دوست دارم. به تو علاقمندم. نمی خواهم توهم بزنی در لوموند کار میکنی. حقیقت شوکوپارس نیست پسرم که همینجوری بلمبانی برود پایین. محض تنویر خودت می گویم حدیث عمورحیم تابلوترین روزی نامه قزوین است و اگر تابان در خط مقدم نبود تا الان در روزی نامه عموجانتان تخته شده بود.

حاج آقا اسلامی مسئلتن

2009-09-02T01:31:00.001+04:30

با عیال نشسته بودیم از مخارج افطاری دیشب حرف می زدیم. دروغ چرا؟ پشت سر همه مهمانها هم غیبت می کردیم. وقتی به شرح موش دوانی های مادرش رسیدیم، با یک ضد حمله سوق الجیشی گفت: اینها را ولش کن. شنیدی حاج آقای اسلامی دامت برکاته و افاضاته و منویاته و کمالاته و کلا همه چیزه گفته است: اسلام می گوید تجاوز به زندانیان را باید 4 شاهد عادل به چشم خود دیده باشند؟

گفتم نه. ولی بدو کاغذ قلم بیاور یک استفتائی از حاج آقا بکنیم ماه روزه ای صواب دارد. جانم براتان بگوید نوشتیم:

حاج آقا سلام. نماز روزه قبول. من و عیال خیلی خوشحالیم که شما اینطور فکر می کنید. لطفا جواب این استفتائات ما را هم بدهید و خانواده ای را از نگرانی نجات بدهید.

1- درباره "فاحشه بودن" دختر یک استوانه چطور؟ آن را هم باید 4 شاهد عادل دیده باشند؟ یا احوط آن است که طرفداران شما و عشقتان الفنون با سوء استفاده از هموزنی نام این خانم محترم با فاحشه، شبهای تبلیغات رییس جمهوری توی خیابان داد بزنند: فاحشه ها...؟

2- تهمت گرفتن پول و رشوه از جرج سوروس چی؟ آن را هم باید 4 شاهد عادل به چشم ببینند؟ یا حسین بازجو در نشئگی هایش توهم بزند کافیست؟

3- توهم های آن زردها که هفته ای 3 بار با شما مصاحبه می کنند چطور؟ آن هم باید 4 شاهد عادل به چشم خود ببینند یا یک نفر در لاهوت آوایش را شنیده باشد کافیست؟

نوشتم نامه ای با خط آبی امیدوارم ازان آید جوابی

برادران دولت نهم خسته نباشید

2009-08-31T11:22:00.002+04:30

ا.ن: شکنجه زندانیان کار دشمن بود

2009-08-29T05:16:00.002+04:30

خود طنزیمی احمد جنتی: قبرهای بی نام و نشان در قطعه ی 302 بهشت زهرا متعلق به سربازان گمنام امام زمان است!

2009-08-28T13:04:00.000+04:30

ما هی بیاییم دهن روزه گناه کنیم و طنز بنویسیم. به نظر شما اظهارت حاج آقا جنتی خودش طنز نیست؟

احمد جنتی دبیر شورای نگهبان در ارتباط با قطعه 302 بهشت زهرا و قبرهای بی نام و نشانی که در این قطعه وجود دارند به خبرگزاری فارس گفت که تمامی این قبرها متعلق به بسیجیان و سربازان گمنام امام زمان است.

وی ادامه داد: این افراد در طول حیات خویش همواره به صورت گمنام به اسلام و نظام خدمت می کردند و در وصیت نامه ی همگی نیز نوشته شده است که پس از مرگ به صورت گمنام دفن شوند. وی همچنین افزود: تمامی این سربازان گمنام در وقایع اخیر انتخابات کشور به دست اغتشاش گران به شهادت رسیده اند و ما نیز بر طبق وصیت آن عزیزان عمل کرده و آنان را به صورت گمنام دفن کردیم. گفته میشود پیکرهای مطهر نه بسیجی معروف که همواره از شهادت آنان سخن گفته میشود اما اسامی آن ها اعلام نمی شود نیز در این قطعه به خاک سپرده شده اند.

کارتون مورچه و مورچه خوار: هی هولو! واستا میخوام بخورمت!

2009-08-23T05:38:00.004+04:30

پیروزی محمود احمد زی در افغانستان تایید شد

2009-08-21T00:43:00.002+04:30

طبق آخرین اخبار خبرنگار اعزامی ما به ایالت هرات افغانستان خبر پیروزی محمود احمد زی در انتخابات ریاست جمهوری «افغانستان» نیز تأیید شد. اسناد این پیروزی شکوهمند برای اولین بار در «وزارت امور خارجه» یافت شده است.

حمایت صریح میرحسین موسوی از افشاگری کروبی درباره تجاوز در زندان‌ها

2009-08-19T00:14:00.000+04:30

با پول و زور، ستم‌دیدگان را وادار به سکوت می‌کنند

جرس - مهندس میرحسین موسوی با ارسال نامه‌ای به مهدی کروبی، از شجاعت و تعهد او تشکر کرد و ابراز امیدواری کرد که دیگر روحانیان برجسته کشور نیز در افشای جنایت‌ها و تطهیر چهره اسلام با او همراهی کنند. موسوی در این نامه، دستپاچگی «رسانه غیرملی و روزنامه‌های کودتاچیان» را نشانه‌ای از «خبرهای وحشتناکی که ما هنوز اطلاعی از آنها نداریم» و «آنکه دروغ چون چرکی مسموم روز به روز دامنه خود را گسترش می‌دهد» می‌داند و هشدار می‌دهد که کودتاچیان می‌خواهند با تهدید و ارعاب ستم‌دیدگان را به سکوت و انصراف از تظلم وادار کنند.

متن کامل نامه موسوی به کروبی را در پی می‌خوانید:

بسم الله الرحمن الرحیم

برادر گرامی،
حضرت حجت الاسلام و المسلمین کروبی

با سلام

جای تاسف است که در نظام اسلامی ما متصدیان چندان بی‌طاقت شده‌اند که حتی تذکر را تاب نمی‌آورند. تذکر از سوی چه کسانی؟ از سوی برادرانشان، از سوی کسانی چون شما که عمرشان را صرف انقلاب و نظام اسلامی کرده‌اند.

نامه شما در مورد رفتارهای زشتی که در برخی بازداشتگاه‌ها با زندانیان صورت گرفته است، رسانه غیرملی و روزنامه‌های کودتاچیان را دستپاچه کرده است. این همه دستپاچگی خبر از چه چیز می‌دهد؟ خبر از خبرهای وحشتناکی که ما هنوز اطلاعی از آنها نداریم. خبر از آنکه دروغ چون چرکی مسموم روز به روز دامنه خود را گسترش می‌دهد و به بهانه دفاع از «اصل نظام» غافلان را به حمایت از خود فرامی‌خواند و کسی نمی‌گوید که «اصل نظام» مردم‌اند و حکومت بخش کوچکی از نظام و دولت بخش کوچکی از حکومت و مجموعه افرادی که این‌گونه رفتارهای غیر انسانی را مرتکب شده‌اند تنها بخش کوچکی از کارگزاران اجرایی کشورند.

از کسانی که در زندان‌ها مورد تعدی و تجاوز قرار گرفته‌اند، می‌خواهند که چهار شاهد عادل با شرایط ویژه ارائه کنند. آیا آنان برای بازداشتن دست خود از گناه هم چهار شاهد می‌طلبند؟ اینهایی که مرتکب جرم شده‌اند، ایادی حکومت بوده‌اند. آیا حکومت علاقه ندارد بداند دستان او با مردم چه می‌کنند؟

سخن از دلجویی آسیب دیدگان حوادث اخیر گفته می‌شود. به راستی این آسیب‌ها چگونه التیام خواهد یافت، وقتی که منکر اصل وقوعشان می‌شوند و با تهدید و ارعاب ستم‌دیدگان را به سکوت و انصراف از تظلم وادار می‌کنند؟ دلجویی با پول و زور ممکن نیست بلکه با رسیدگی سریع، صریح و دقیق به دادخواهی آنها و خانواده‌هایشان ممکن است.

به راستی وظیفه ایمانی و انسانی یک روحانی انقلابی که با گزارش‌ها و مراجعات مکرر قربانیان چنین جنایاتی روبه‌رو شده است، آیا جز کاری است که شما انجام داده‌اید؟ انتظار از روحانیت اسلام آن است که در ابلاغ رسالت‌های الهی که بر دوش او قرار دارد، از خدا بترسد و از زورگویان و دروغ‌زنان و متجاوزان، از تهدیدها و تضییق‌ها و از هیچ چیز دیگری جز خدا نترسد. در این روزگار، کدام رسالت الهی سنگین‌تر از آن است که به صریح‌ترین لهجه، اسلام را از فجایعی که رخ داده است و رخ می‌دهد، تبرئه کنیم؟ این رسالتی است که انجام آن جز از روحانیت متعهد بر نمی‌آید، و اگر در انجام آن کوتاهی شود، نخستین گروهی که از بابت آن ملامت خواهند شد، آنان خواهند بود.

عجبا اگر کسانی به جای پرداختن به این مسئولیت تاریخی، به راحتی بر روی آنچه انجام گرفته است چشم بپوشند، به صورتی که گویی انجام آن اعمال ناشایست بخشی از وظایف نیروهای امنیتی بوده است، و تنها گناه نابخشودنی و سزاوار واکنش آگاه کردن مردم از این فجایع است.

اینجانب به سهم خویش از شجاعت و تعهد شما تشکر می‌کنم و امیدوارم تلاش‌های شما با همصدایی دیگر استوانه‌‌های روحانیت مبارز تقویت شود.

برادر شما
میر حسین موسوی
27/5/88

شما هیچ عیبی بجز شیعه نبودن ندارید. پس بروید «با آسودگی» غازتان را بچرانید

2009-08-18T14:59:00.001+04:30

مدیرکل امنیتی انتظامی استان در نخستین کمیسیون اقلیتهای دینی قزوین یادآور شد: قومیت ها و اقلیت های دینی مختلف در استان با آسودگی در حال زندگی هستند و این مایه خوشحالی است.

اصولا هر چیزی که مایه خوشحالی حضرات است، نباید مایه خوشحالی ملت شهیدپرور باشد. در باب همین جمله گهربار حاج آقای زاجکانی کمی غور بفرمایید، چیزها دستگیرتان می شود که با 100 تا کتاب نمی شود. با اجازه آن آسودگیش را برایتان تفسیر می کنیم:

1- به فرض شما از برادران اهل سنت هستید. می خواهید نامزد شورای شهر بشوید. در فرمانداری به شما می گویند: برو هر وقت برادر اهل تشیع شدی بیا. شما به خانه بر می گردید و «با آسودگی» زندگی تان را می کنید.

2- شما از برادران ارامنه هستید. فوق دکترای همه چیز را هم دارید. برای استخدام پیمانی به یکی از ادارات دولت خدمت گذار می روید. با یک برادر شیعه که اتفاقا هیچ چیز بارش نیست وارد اتاق کارگزینی می شوید. دلتان خوش است که علم و تخصص بالاتری دارید، اما کارگزینی می گوید: این آقا هیچ مزیتی به غیر از شیعه بودن ندارد و شما هیچ عیبی بجز شیعه نبودن ندارید. پس بروید «با آسودگی» غازتان را بچرانید. شما تحصیلکرده اید و استخدام آن آقای شیعه که هیچی بارش نیست، باعث نمی شود شما عاراق سگی درست کنید و بدهید دست ملت. به دلیل مذکور فوق بانکها هم به شما وام نمی دهند. شما از یکی از حاجی های شیعه بازار مولوی پول نزولی صدی 15 تومن می گیرید. با آن پول 2 عدد غاز ابتیاع می کنید و «با آسودگی» به امر خطیر چراندن آنها مشغول می شوید.

3- ..............

4- ...............

ای خدا مردیم از این همه آسودگی

سیاست را تعریف کنید

2009-08-15T10:34:00.004+04:30

يک روز يک پسر کوچولو که مي خواست انشاء بنويسه از پدرش مي پرسه: پدرجان! لطفا براي من بگين سياست يعني چي؟
پدرش فکري مي کنه و مي گه: بهترين راه اينه که من براي تو يک مثال در مورد خانواده خودمون بزنم که تو متوجه سياست بشي. من حکومت هستم، چون همه چيز رو در خونه من تعيين مي کنم. مامانت دولت هست، چون کارهاي خونه رو اون اداره مي کنه. کلفتمون ملت مستضعف و پابرهنه هست، چون از صبح تا شب کار مي کنه و هيچي نداره. تو روشنفکري چون داري درس مي خوني و پسر فهميده اي هستي. داداش کوچيکت هم که دو سالش هست، نسل آينده است. اميدوارم متوجه شده باشي که منظورم چي هست و فردا بتوني در اين مورد بيشتر فکر کني.
پسر کوچولو نصف شب با صداي برادر کوچکش از خواب مي پره. مي ره به اتاق برادرکوچکش و مي بينه زيرش رو کثيف کرده و داره توي(...) خودش دست و پا مي زنه. مي ره توي اتاق خواب پدر و مادرش و مي بينه پدرش توي تخت نيست و مادرش به خواب عميقي فرورفته و هرکاري مي کنه مادرش از خواب بيدار نمي شه. مي ره توي اتاق کلفت شون که اون رو بيدار کنه، مي بينه باباش توي تخت کلفت شون خوابيده و داره (...) ! مي ره و سرجاش مي خوابه و فردا صبح از خواب بيدار مي شه.

فردا صبح باباش ازش مي پرسه: پسرم! فهميدي سياست چيست؟ پسر مي گه: بله پدر، ديشب فهميدم که سياست چي هست. سياست يعني اينکه حکومت، ترتيب ملت مستضعف و پابرهنه رو مي ده، در حالي که دولت به خواب عميقي فرو رفته و روشنفکر هر کاري مي کنه نمي تونه دولت رو بيدار کنه، در حالي که نسل آينده داره توي (...) خودش دست و پا مي زنه.

اگر اینجا به جای ا. ن خاتمی بود اسلام به خطر می افتاد:

اعتراف کننده وقتی اعتراف می کند چه حالی دارد؟

2009-08-14T17:39:00.000+04:30

استادم، ابراهیم نبوی

امید معماریان، شهرام رفیع زاده و روزبه امیر ابراهیمی با انتشار اطلاعیه هایی پس از آزادی از زندان اعلام کردند که در زندان مورد خوشرفتاری قرار گرفته اند و در زندان به این نتیجه رسیده اند که در اعمال و رفتارهای خود اشتباهاتی کرده اند. بعید نیست که در روزهای آینده مشابه همین نامه ها و یا اعترافات توسط خانم محبوبه عباسقلی زاده یا فرشته قاضی و یا حنیف مزروعی منتشر شود. این اعترافات نه تازگی دارد و نه عجیب است، تنها چیزی که عجیب است تکرار این روش مهوع و غیر انسانی توسط بخشی از حکومت جمهوری اسلامی است که باید تا کنون به این نتیجه رسیده باشند که 25 سال اعتراف گیری بی حاصل روشی نیست که بتوان آن را ادامه داد و یا تکرار کرد. من چون خودم در شرایطی مشابه این بوده ام و خودم چنین مشابه نامه ای که توسط امید و دیگران نوشته شده را نوشتم و تا کنون دو کتاب طنز و جدی( اعتراف و خانه امن) در این مورد منتشر کرده ام و حداقل 15 برنامه تلویزیونی و فایل صوتی طنز در این مورد ساخته ام، می خواهم به توضیح شرایط و فضائی بپردازم که در مورد این افراد وجود دارد. من می دانم و احساس می کنم که چه بلایی سر این افراد آمده است و لذا می دانم که باید با آنان چه کرد و چگونه باید به آنان کمک کرد تا به آرامی از این شرایط به در آیند.

آنچه باعث می شود تا زندانی سیاسی علیه خود حرف بزند، حاصل یک مکانیسم روانی در بازجویی است به نام مکانیسم تخریب. مخترع این شیوه کا گ ب بود. در این مکانیسم زندانی تحت فشارهای جسمی و روحی قرار می گیرد و به شکلی تخریب می شود که از خودش بدش می آید. نداشتن اطلاعات، تنهایی انفرادی که آدمی را به سوی عناد با خویشتن می برد، احساس رها شدن توسط دیگران و بخصوص همفکرانی که آزاد هستند( بویژه کسانی که از من مهم تر هستند و من به خاطر ارتباط با آنها زندانی ام و آنها خودشان آزادند و به فکر من نیستند)، خلاء شدید عاطفی که زندانی را تا مرز افسردگی شدید و گریستن می برد و خود را عامل این وضع می داند، احساس ضعف در مقابل بازجویانی که از یکسو تو را تحقیر می کنند و تو در برابر آنان کاملا بی دفاع هستی، احساس تمایل به بیرون رفتن به هر قیمت، زندانی را به بازی ای می کشاند که اگر باهوش باشد در یک نامه و یا اعترافی تلویزیونی که پخش نخواهد شد، تمام می شود و اگر بدشانس باشد او را به لو دادن دیگران، موضع گیری علیه دوستان و خویشان و حتی تبدیل شدن به یک عامل اطلاعاتی پیش می برد. اعتراف کننده وقتی دارد اعتراف می کند، امیدوار است که دیگران حرفهایش را باور نکنند، اما بازجو احساس کند همین قدر کافی است. او در این فکر است که پس از گذشت مدتی همگان این اعتراف و این نامه را فراموش کنند و او بتواند از این زندان و خاطرات دشوار آن عبور کند. او انتظار ندارد دیگران او را ضعیف و فریب خورده بدانند. او انتظار دارد همه بفهمند که تخت چه شرایطی مجبور به گفتن یا نوشتن شده است. او می ترسد که همه حیثیتی که طی سالها زحمت به دست آورده باقی بماند. از سوی دیگر بازجو هم خوب می داند که نومیدی و یاسی که زندانی به دلیل آن اعتراف می کند یا نامه مینویسد، فقط تا وقتی که زندانی آزاد نشده و تا چند روز( یا حداکثر یکی دو ماه بعد از آن) باقی می ماند. زندانی پس از اینکه روی بالش خانه اش خوابید و در خیابان راه رفت و زندگی معمولی کرد، به تدریج وحشت زندان را فراموش می کند، گویی که هرگز نبوده است. و بازجو از همین می ترسد. می خواهد میخ را محکم تر بکوبد. نامه را تند تر بنویس. از سوی دیگر بازجو هم می داند که کسی چنین اعترافی را باور نمی کند، بنابراین از زندانی می خواهد که دائما تاکید کند که در زندان تحت فشار نبوده است و خودش تغییر جهت داده و آگاه شده است. در این شرایط کسانی که بیرون هستند باید بگویند که زندانی اعتراف کرده از نظر آنان همان است که قبل از زندان بود. نباید علیه او حرفی بزنند و او را محکوم کنند و او را تحت فشار بیشتر قرار دهند. وقتی تازه از زندان بیرون آمدم، برخورد انسانی و مافوق تصور هادی خرسندی و خانبابا تهرانی و یکی دو بزرگوار دیگر مرا از بحران روحی نجات داد و به من این فرصت را داد که خودم را بازسازی کنم، در مقابل برخورد فرصت طلبانه و غیر انسانی دال. سین. که تمام عقده های بی پایان زندگی اش را در نوشته ای علیه من گفته بود، مرا ویران کرد. بی شک بچه های داخل و خارج می دانند که نباید کسی را که به اندازه کافی در معرض ویرانی است، ویران تر کرد، در مورد بچه های داخل یقین دارم و در مورد بچه های خارج هم امیدوارم. بچه هایی که تازه از زندان آزاد شده اند باید بدانند که ما به عنوان کسانی که تجربه تلخ آنها را چشیده ایم و سرنوشت آنرا می دانیم، آزادی شان را خوش آمد می گوییم و از آنها می خواهیم که مطمئن باشند که هر چه در آن شرایط فشار گفته باشند تغییری در باور ما نسبت به آنها نمی دهد.

اعتراف کننده را به چه شرطی آزاد می کنند؟

علت دستگیری کسی که برای ویران کردنش به اعتراف وادار شده و یا قرار است در اعترافاتش دیگران را ویران کند، درگیری های سیاسی داخل کشور است، قرار است او را از صحنه درگیری حذف کنند یا از طریق او کسانی را بدنام کنند. از سوی دیگر معلوم و واضح است که مردم روی اعترافات کسی که پنجاه روز در زندان بوده و پس از طی این مدت اعلام می کند که تحت هیچ فشاری قرار نگرفته و خودش در نهایت سلامت و بدون هیچ فشاری به همان نتایجی رسیده که دیگر زندانیان رسیده اند، حساب نمی کنند. در نتیجه بازجو پس از آزادی تا مدتی مراقب سوژه است. او مطمئن است که این وضع همیشگی نیست، پس تلاش می کند این مدت را طولانی کند. از سوی دیگر زندانی هم در حالی که از حمایت دیگران خوشنود است می خواهد به بازجو نشان بدهد که واقعا موضع سیاسی اش عوض شده است. در این حال زندانی تازه آزاد شده فرصت بازسازی می خواهد. بخشی از این فرصت با تنفس فضای بیرون فراهم می شود، اما بخشی دیگر به گذشت زمان و خسته شدن بازجو و ایجاد سوژه های تازه برای بازجو و افتادن آب ها از آسیاب بستگی دارد. در مورد من این زمان تا سه چهار ماه طول کشید، من در نسل جدید معترفین جزو اولین قربانیان بودم، مضافا بر اینکه من اصرار داشتم این داستان اعتراف را به فرهنگ و ادبیات هم تبدیل کنم و درسهای بازجو را پس بدهم، که پس دادم، در مورد علی افشاری که مجبور به اعتراف تلویزیونی شد این زمان خیلی کوتاه بود، در مورد سعیدی سیرجانی این فرصت پیش نیامد و او در زندان بوسیله کسانی که حدس زده بودند او وقتی آزاد شود همه خواهند فهمید بازی چگونه گذشته است، کشته شد. در مورد عزت الله سحابی این مدت با سرعت طی شد و.... بگذریم. در این حالت باید به زندانی تازه آزاد شده کمک کنیم تا هم کمتر تحت فشار قرار بگیرد و هم مطمئن باشد که با یک نامه که تحت فشار نوشته شده است، ما آن همه مقالات زیبا و کارهای موثرش را فراموش نمی کنیم و دوستش داریم و منتظر هستیم تا روزهای سخت او بگذرد.

سرنوشت اعتراف کننده چه می شود؟

کسی که نامه اشتباه کردم می نویسد یا علیه خود و دیگران اعتراف می کند، بعد از مدتی کارش را ادامه خواهد داد، مسعود بهنود و من و سینا مطلبی مجبور شدیم برای ادامه کار مان به خارج بیاییم ولی کارمان را ادامه دادیم. محمد قوچانی سردبیر یکی از بهترین روزنامه های کشور است و بهترین نوشته ها را می نویسد، عزت الله سحابی مشغول ادامه فعالیت سیاسی اش است. علی افشاری درخواست رفراندوم کرده است و در کارش سربلند است، حتی مرد بزرگی مثل فرهاد بهبهانی که در بدترین و سیاه ترین روزهای کشورمان به بدترین شکلی وادار شد که اعتراف کند، چند سال بعد نویسنده نشریات دوم خردادی شد و خاطرات روزهای تلخ و سیاه آن اعتراف را منتشر کرد. نورالدین کیانوری و احسان طبری نیز فارغ از اعتقادی که ما در مورد سازمان سیاسی و طرز فکرشان داریم، سرانجام آثاری از آنان منتشر شد که نشان می داد در تمام سالهای سکوت مجبور بودند و این اجبار آنان را به آن وضعیت کشاند. می بینید! زمان می گذرد و نامه ای را که با خودکار بازجو نوشته باشی باد می برد و دیگران خواهند گفت: هیچ حقیقتی نیست که به زور و زندان شناخته شود.

به امید معماریان می گوئیم که این روزها خواهند گذشت و امید ما دیگر زندانی نخواهد شد و باز هم زندگی ادامه دارد. بازهم امید معماریان است که سرش را بالا می گیرد و باز هم این بازجو است که باید خودش را از همگان پنهان کند و حتی مواظب باشد که فرزندانش هم نفهمند که پدرشان چه شغل کثیفی دارد.

به روزبه امیر ابراهیمی و شهرام رفیع زاده می گوئیم که روزهای سخت تمام شد، آنچه مجبوری بگویی بگو، مردمان تو را دوست می دارند و آزادی ات را حرمت می نهند، سرت را بر بالش نرم خانه بگذار و در خیابان راه برو، عجله نکن، هیچ کس باور نمی کند و لازم نیست که چیزی را تکذیب کنی.

به همه آنهایی که ممکن است مجبور شوند در نامه ای بگویند که بهزاد نبوی و مصطفی تاج زاده آنها را فریب دادند و گمراه کردند می گوئیم که کسی این دروغها را باور نمی کند.

سرت را بر بالش می گذاری، دیگر مجبور نیستی زیر نور وقیح چراغی که تا صبح روشن است بخوابی، فردا هم در زندان انفرادی بیدار نخواهی شد. دوست من! نگران نباش. ما دوستت داریم و منتظر روزهای خوب هستیم.

شرح کامل اعترافات ابراهیم نبوی از زبان خودش

2009-08-13T13:27:00.002+04:30

استادم، ابراهیم نبوی

نخست این را بگویم که وقتی نوشتن ستون پنجم را به عنوان طنز سیاسی در روزنامه آغاز کردم، می دانستم که حتما به زندان خواهم افتاد. هرگز از افتادن به زندان و حتی تحمل زندان طولانی واهمه نداشتم و ندارم. و این را هم نه فضیلتی می دانم و نه برای دیگران لازم می دانم. از شکنجه و کتک خوردن هم نمی ترسیدم و نمی ترسم، حتی تنهایی هم مرا ویران نمی کرد و نمی کند، ساده ترین دلیلش اینکه در هر باری که زندان رفتم توانستم بازجو را راضی کنم که به من قلم و کاغذ بدهد، در 27 روز زندان اول دو کتاب را تمام کردم و در 4 ماه زندان دوم طرح چهار کتاب را ریختم و دو تا از آنها را نوشتم. مشکل من ترس و واهمه از تنهایی نبود. مشکل من یک باور فردی بود، این باور که اعتقاد به هیچ باور سیاسی ارزش رنج کشیدن را ندارد. این را گفته بودم که براساس بررسی خودم من در طول بیست سال ده بار تغییر کرده ام، همیشه فکر کرده بودم که برای باوری که دو سال بیشتر عمر نمی کند نباید سه سال زندان ماند. کسانی که برای اصلاحاتی که چهار سال طول کشید پنج سال زندان گرفته اند، لابد به نظر من یک اشتباهی کرده اند. من باور ندارم و نداشتم که کسی که می نویسد و یا فعالیت علنی سیاسی می کند و قصد از بین بردن حکومت را ندارد، نباید در زندان بماند. در سومین شماره یا چهارمین شماره ستون پنجم روزنامه جامعه نوشتم که اگر مرا دستگیر کردند به هرچه بگویند اعتراف می کنم ولی بدانید که باور ندارم. حتی در فاصله دو زندان نیز کتابی نوشتم به نام اعتراف در همین مورد، و نکته جالب اینکه آیه قرآنی که در ابتدای اعتراف اجباری من در کتاب اعتراف قبل از رفتن به زندان چاپ شد، همان آیه ای بود که در مدافعات زندانم نوشتم و آنرا در دادگاه خواندم. من به مقاومت کردن برای قهرمانی اعتقاد نداشتم، چرا که این فرمول که از نظر ذهنی برای من مردود بود، اتفاقا همان فرمولی بود که بازجوی من انتخاب کرده بود. او می خواست من مقاومت کنم تا روز به روز شرایط سخت تر شود. من نه می خواستم مقاومت کنم و نه به این نوع مقاومت باور داشتم. من چیزی برای لو دادن نداشتم. هر کاری کرده بودم علنی بود و هر چه در مورد خودم مطرح بود همان بود که همگان می دانستند.

گفتن تمام آنچه بر من رفت و رفتاری که در زندان کردم، نه ممکن است و نه لازم. روحم از گفتن آن آزرده می شود و از سوی دیگر ممکن است گفتن تمام حقیقت( که شاید هرگز نگویم) بیشتر از اینکه مفید باشد، وقت گیر و بی نتیجه باشد، اگر از خواندن نامه های بچه هایی مثل امید معماریان و روزبه امیرابراهیمی احساس ناراحتی وحشتناکی نمی کردم و به یاد روزهایی شبیه به همین که به سر من آمد نمی افتادم، هرگز اینها را نمی گفتم.

من دوبار زندانی شدم. بار اول در سال 1377 و بار دوم در سال 1379، بار اول بازجویی من ابتدا توسط دادگاه انقلاب و بازجویی با لهجه شیرازی که هرگز او را ندیدم و یک روز هم با چشم بسته و توسط شخص قاضی مقدس( احمدی) انجام گرفت. در این بازجویی ها که شاید پانزده روز به مدت شش تا دوازده ساعت در شرایط زندان انفرادی صورت گرفت، از تنها چیزی که از من نپرسیدند نوشته ها و اعمال سیاسی ای بود که انجام دادم. عمدتا بازجویی حول و حوش مسائل شخصی و خصوصی من صورت گرفت. آنها می خواستند در مورد رابطه عاطفی ای که من ده سال قبل از زندان داشتم و همان ده سال قبل تمام شده بود، اطلاعات به دست بیاورند. می خواستند این رابطه را تبدیل به یک پروژه ضداخلاقی کنند. من چه در این مورد و چه در مورد مصرف مشروبات الکلی خیلی راحت و بدون اینکه حتی به جمله دوم برسد همه چیز را گفتم. در مورد علت جدا شدن من از همسر سابقم پرسیدند، برایشان نوشتم: آیا جدا شدن من از همسر سابقم همان اقدام علیه امنیت ملی است که من به آن اتهام به زندان آمده ام؟ بازجو خندید و فشار را ادامه داد. آنچه مرا عذاب می داد این بود که هر آنچه به عنوان نقطه ضعف اخلاقی در من جسته بودند مسائلی بود که من آنها را اصلا ضداخلاقی نمی دانستم و خانواده و دوستانم همه از آنها اطلاع داشتند، مشکل در اینجا بود که من نمی فهمیدم که من طنزنویس و کتاب نویس چرا باید در مورد مسائل خصوصی زندگی ام برای بازجو توضیح بدهم؟ من حتی از فاش شدن این مسائل نزد همگان هم ناراحت و نگران نبودم، چون می دانستم مردمی که قرار است مرا به خاطر خوردن مشروبات الکلی و یا داشتن روابط عاطفی یا مشکلات خانوادگی محکوم کنند، همان مردمی هستند که مشروب می خورند، روابط عاطفی دارند و به علت مشکلات خانوادگی زندگی شان از هم می پاشد. مشکل من این بود که از بازجویم می خواستم محض رضای خدا مرا به اقدام علیه امنیت ملی متهم کند، اما گویی او می دانست که این اتهام مرا نه تنها در جامعه کوچک و حقیر نمی کند، بلکه اندازه مرا بزرگ می کند. در همان زندان اول بود که از من خواسته شد در یک نوار ویدئویی به اشتباهاتی که در زندگی داشتم اعتراف کنم. این اعتراف سه بار ضبط شد، بار اول آنچه گفتم یک دفاعیه کامل از خودم بود. چیزی که همیشه می گفتم. گویی فقط به این دلیل ضبط شد که من عادت کنم جلوی دوربین بنشینم. اما این اعتراف بازجو را راضی نکرد. بار دوم از من خواسته شد علیه دیگران حرف بزنم، من به آنها گفتم علیه خودم هرچقدر بخواهید حرف می زنم ولی در مورد دیگران مرا معذور بدارید. تمام دلخوشی آنان این بود که من در این مصاحبه یک جا بگویم که به دلیل اینکه در سال 1367 دچار فساد اخلاقی شدم، از اسلام و تفکر انقلابی دور شدم و این آغاز اشتباهات من بود. من نمی فهمیدم این به چه درد بازجو می خورد. آیا مردمی که نوشته ها و فکر مرا بعد از سال 1377 دوست داشتند لابد از اینکه من به دلیل فساد اخلاقی به این نوشته ها و فکر ها رسیده بودم، به فساد اخلاقی هم علاقمند می شدند. ویدئوی دوم به مدت چهل دقیقه و با همین حرفها گفته شد. اما بازجو دو روز بعد آمد و گفت یک ویدیوی دیگر ضبط کنیم و من همه چیز را بگویم، ولی به روابط عاطفی و مفاسد اخلاقی اشاره نکنم بلکه به انحراف فکری ام اشاره کنم. این یعنی همه آن چیزی که بخاطرش پانزده روز و شب تحت فشار بودم. این نوار هم ضبط شد و رفت. به من گفته شد که هرگز از این نوار استفاده نخواهد شد. من هم هرگز از پخش ان واهمه ای نداشتم، هیچ چیزی بدتر از آنچه همه در مورد من می دانند وجود ندارد و نداشت که در آنجا گفته شده باشد.

اما داستان زندان دوم جور دیگری بود.

وقتی برای بار دوم زندان رفتم، من کاملا تغییر کرده بودم. در طول یک فاصله دوساله من دو سفر به خارج رفته بودم، حداقل پانصد مقاله در فاصله دو زندان نوشته بودم و پانزده کتاب در همان فاصله چاپ کرده بودم. آدمی بسیار سرشناس شده بودم که حالا دیگر باید مرا می شکستند. من پیشتر از آن خود را بارها شکسته بودم. بارها گفته بودم که قهرمانی روش نویسنده نیست، توضیح بدهم که گاهی این نوشته و گفته من به عنوان مخالفت من با شجاعت در بیان حقایق تلقی می شود، در حالی که چنین نیست. اگر من به این شجاعت اعتقاد نداشتم همین کتابها را و مقاله ها را نمی نوشتم و این همه رنج نمی کشیدم. مشکل من این بود و هست که قهرمانی اگر وسیله ای شود تا نویسنده از کارش باز بماند، این سم است. به هر حال این بار من با یک پرونده ضخیم، هم از سوی دادگاه انقلاب و هم از سوی مرتضوی، زندانی شدم. این بار همه چیز فرق می کرد. فشار سلول انفرادی برایم غیر قابل تحمل شده بود، این بار دیگر بحث بر سر مسائل اخلاقی نبود. در خانه من هم نه بطری مشروبی پیدا کرده بودند و نه حرفی از روابط غیراخلاقی بود. این بار دایره روابط گسترده سیاسی من را به میان کشیده بودند، از روابط ساده ای که در دفتر روزنامه با همکاران روزنامه و نیروهای احزاب مختلف داشتم تا روابطی که در چند سفر خارجی پیش آمده بود. حالا دیگر قرار بود من نه رودرروی خود که رودرروی یک جنبش اجتماعی قرار بگیرم. قرار بود من علیه دیگران حرف بزنم. لابد گفته می شود که چه فشاری وارد آمد که من به اینجا کشیده شوم؟ این را به تفصیل خواهم گفت، در اینجا به اجمال می گویم که به همان دلیل که دیگران به اینجا کشیده شدند: ترکیبی از فشارهای ناشی از انفرادی، دادن اطلاعات غلط در مورد شرایط بیرون، تحقیر ناشی از بازجویی که فرد را به اینجا می رساند که بگذار از اینجا بیرون بروم تا هرگز به اینجا بازنگردم، احساس رها شدن توسط دیگران و تغییر ناشی از قطع شدن سیستم های ارتباطی و کنترل کامل آنها. در زندان انفرادی نه می توانی خودت را ببینی، نه می توانی روزنامه بخوانی، نه می گذارند با عزیزانت ملاقات کنی، و در همین شرایط که تحت فشار هستی باید در همان یک تماس تلفنی که بازجو آنرا گوش می کند به خانواده ات بگویی که جایت راحت است. ممکن است مادری بیمار داشته باشی و فرزندانی نگران. روزهای انفرادی تمام نمی شود، بازجویی می شود یک کابوس، بخصوص وقتی که برای متهم نشدن دیگران دروغ گفته باشی و نگران باشی که دیگران به خطر بیفتند. صدای آمدن ماموری که برای بازجویی ترا می برد احساس وحشت در تو بوجود می آورد. در این بازجویی ها من بارها شرح سفر و دیدارهایم را در اروپا نوشتم و همیشه مواظب بودم افرادی که در مورد آنها می نویسم، به هر دلیل در معرض خطر قرار نگیرند. بازجو هر سووالی را در این موارد بارها تکرار می کرد. بارها باید می نوشتی، بارها و بارها. و تو باید دروغی را که ساخته بودی بارها و بارها به دقت تکرار می کردی. از سوی دیگر از اینکه مجبورم به این سووالات پاسخ بدهم عذاب می کشیدم. احساس می کردم چنین حقی وجود ندارد. از اینکه بازجویی پس می دهم احساس شرم نزد دیگران می کردم. احساس می کردم نزد فرزندانم و خانواده ام و دیگران کوچک خواهم شد. از سوی دیگر شخصا به این نتیجه رسیده بودم که بعضی از کارهایی که در حوزه سیاست کشور صورت گرفت درست نبود، بعضی تندروی ها و بعضی موضع گیری ها، گفتنش یک بحث اساسی را شروع می کرد. و شروع کرد. من در این وضعیت گذاشته شدم که بگویم اشتباه کردم و بیرون بیایم و از این پس به شکلی دیگر رفتار کنم و یا با بازجو درگیر بشوم و بمانم در زندان تا آنها هر کاری می خواهند بکنند. من می دانستم که فشار بعدی را در انفرادی طولانی خواهند آورد، انفرادی شماره 59 که چند روزی هم مزه اش را چشیدیم. من و بهنود و زیدآبادی و محمد قوچانی، در یک پروژه همزمان. من طاقت تحمل زندان انفرادی طولانی را نداشتم. اگر می فهمیدم که زندان است و بازجویی نیست و انفرادی نیست، طاقت می آوردم، اما سرنوشت افرادی که انفرادی طولانی کشیده بودند دیده بودم. تصمیم گرفتم اعلام کنم که اشتباه کرده ام. نامه ای نوشتم و اعلام کردم که در نوشته هایم تندروی کردم. گویی همین برای بازجو کافی بود. پس از این، محاکمه و دادگاه به همان صورت پیش رفت که درست می دانستم و به آن باور داشتم. دادگاه را با کمترین مشکل و با گفتن دقیق ترین شکل دفاع تمام کردم، اما آن نامه که در گویا منتشر شد و آن مصاحبه که با کیهان چاپ شد، ماند و ماند و ماند و همچنان فکر کردن به آن عذابم می دهد.

واقعیت این است که بخشی از نوشته های آن نامه شامل چیزهایی بود که اعتقاد داشتم، اما دلم نمی خواست در آنجا و در آن زمان آنها را بگویم. زبان آن نامه هم زبانی بود که متعلق به من نبود. هر کسی بسادگی می توانست بفهمد که من به زور آنرا نوشته ام. نامه امید معماریان را که خواندم یاد همان نامه افتادم، حتی می توانم دلشوره های او را در هنگام نوشتن نامه تصور کنم و اینکه او فکر می کند دیگر همه دوستانش را از دست خواهد داد. در مورد مصاحبه کیهان هم اگر چه قبلا توضیح داده ام مجددا تکرار می کنم که وقتی با لباس زندان به دفتر مرتضوی به اسم ملاقات احضار شده بودم، در اتاق مرتضوی آقای محمد ایمانی که معمولا نوشته های مربوط به اطلاعات و امنیت را در کیهان( مثل سایر خبرنگاران آنجا) دنبال می کند، وارد آنجا شد. مرتضوی به من گفت که با خبرنگار کیهان مصاحبه کن. من تصمیم گرفتم که مصاحبه کنم و از خودم دفاع کنم. مصاحبه انجام شد و من چیزهایی را گفتم که درست می دانستم، اما سه روز بعد وقتی در زندان بودم مصاحبه چاپ شده را دیدم، نوشته های روزنامه چیزهایی بود که من نگفته بودم. کاری از دستم برنمی آمد، با کسی که زندانی است مصاحبه کرده بودند و هر چه خواسته بودند نوشته بودند، به این خیال که من تکذیب نخواهم کرد. سه روز بعد از زندان بیرون آمدم، پیش مرتضوی رفتم و گفتم آنچه در کیهان نوشته شده را من نگفته بودم. مرتضوی گفت که خودش آن نوشته ها را اضافه کرده بود و در حقیقت برای کیهان تعیین کرده بود که من چه گفته ام. من به او گفتم که من مصاحبه کیهان را تکذیب خواهم کرد، مرتضی گفت این کار را نکن، اما من به او گفتم که این کار را خواهم کرد، این تکذیبیه در روزنامه های کشور و در بیرون از ایران چاپ شد.

نکته اینکه من به عنوان نویسنده ای پرکار، در دو مرحله تحت فشارهای مربوط به روابط خصوصی زندگی و روابط کاری و سیاسی ام مجبور به گفتن چیزهایی شدم که ضرورت نداشت، از قول من مصاحبه ای چاپ شد که در آن قاضی خودش مواضع من را در مورد گنجی و سایر زندانیان نوشته بود، در حالی که من چنان حرفی نزده بودم. و نامه ای از من چاپ شد که به بخشی از آن اعتقاد نداشتم و گفتن بخشی دیگر را هم در آن شرایط ضروری نمی دانستم. در بازجویی از من خواسته شد علیه مشارکت، مجاهدین انقلاب و نیروهای روشنفکر و نهضت آزادی بنویسم. من تلاش کردم که در مورد کسانی که قدرت دفاع از خودشان را ندارند چیزی ننویسم، اما تحت همان فشارها در مورد برخی از افرادی که در موقعیت قدرت بودند چیزهایی نوشتم. این نکته را به این خاطر می نویسم که بدانید و همگان بدانند جمهوری اسلامی نظامی است که در آن با زندانی هر کاری می کنند و او را چنان تحت فشار قرار می دهند تا علیه خود و دوستانش موضع بگیرد. خدا را شکر می کنم که من در بهترین شرایط کشور زندانی شدم، چنان که از بچه هایی که در این یکی دو ساله زندانی شده اند برمی آید فشارهای امروز از طاقت افزون است و امکان مقاومت نیست.

ا. ن: ما به کسی تجاوز نکرده ایم؛ این سبزها هستند که چهل روز است دارند به ما تجاوز می کنند.

2009-08-12T07:19:00.002+04:30

هر پدیده ای در ایران اسلامی 2 جور است؛ یک جورش را شما به چشم می بینید و واقعیت است، جور دومش را گداسیما و کیهان ا.ن نشانتان می دهند که به درد عمه حسین شریعتمداری می خورد. همیشه هم آیه نازل کرده اند بین جوری که شما می بینید و جوری که کیهانیان نشانتان می دهند، باید زمین تا زیرزمین فاصله باشد وگرنه آن روز شب نمی شود.

مثلا شما واقعیت جنایت های کهریزک را می دانید: یک عده جانور عقده ای دوپا که همگی در کودکی سفری به قزوین داشته و خاطره بدی از این سفر دارند، ریخته اند به یک عده طفل معصوم زندانی تجاوز کرده اند؛ آن هم به شیوه ای که لایق اعضای خانواده خودشان است. در همین راستا به روایت کیهان، گداوسیما و بقیه ارکان دولت کودتا از این ماجرا نگاهی می کنیم.

کیهان: نیمه پنهان تجاوزگران کهریزک آشکار شد؛ موسوی و کروبی اراذل و اوباش سپاهی را استخدام کرده بودند تا در کهریزک به جوانان تجاوز کنند.

کامران نجف زاده در 20:30: این تجاوز تجاوز که می گن و رسانه های استعماری روش مانور می دن بد چیزی هم نیست. اینا زیاد گنده اش می کنند. من خودم همین دیروز رفتم کهریزک، گفتم بهم تجاوز کنید ببینم چطوریه. جای شما خالی کلی هم حال داد. برای ایمان مرآتی تعریف کردم قرار شده دفعه بعد اونم ببرم.

ا. ن: من شما را دوست دارم، نزنید این حرفها را. من به شما علاقمندم. ما به کسی تجاوز نکرده ایم؛ مدارکش هم موجوده! این سبزها هستند که چهل روز است دارند به ما تجاوز می کنند. شما ببینید هر روز در تهران به ما تجاوز می کنند. نمونه اش همین امروز در بازار تهران صدها هزار جمعیت به ما تجاوز کرد. آن هم چه تجاوزی!

حداد عادل: یک تجاوز که چیزی نیست این همه سر و صدا راه انداخته اید. همین دولت خدمت گذار (که خدمت را می گذارد، بدجور هم می گذارد) در مجلس هفتم 3 سال به ما تجاوز کرد. ما آخ هم نگفتیم.

مهدی کوچک زاده: اعضای فراکسیون اقلیت که به زندانیان تجاوز نکرده اند، حقوقشان حرام است.

حجت الاسلام ذالنور در سپاه: آمریکا در کهریزک به جوانان ما تجاوز کرده. این تاکتیک جدید دشمن است که با لباس بازجوی سپاه وارد زندان سپاه میشود و به جوانان تجاوز می کند!

ناهار هتل 5 ستاره اوین: تجاوز لبنانی دونونه با شیشه نوشابه داغ

2009-08-10T16:26:00.004+04:30

محکم الدین سفت اله بلدیه چی در گفت و گویی با یک روزنامه نان بنرخ روزخور گفت: زندان های سیاسی هتل 5 ستاره است!!!!!!!!!!!!!!!!

یکی از مخبران گمنام ما از هتل 5 ستاره اوین خبر آورد که اظهارات مشارالیه صحیح بوده است. در همین درازا یک برگ «منو» یا لیست غذای هتل 5 ستاره اوین هم به پیوست ارسال شده است. در این منو برای هر وعده چند نوع غذا سرو می شود که زندانی منافق و اغتشاشگر حق دارد با آزادی کامل از بین آنها انتخاب کند:

صبحانه:

1- تجاوز لبنانی

2- تجاوز با قارچ و سس گوجه فرنگی

3- دبل تجاوز

4- تجاوز پیکو

ناهار:

1- شیاف باتوم + تجاوز قفقازی با دوغ و ریحان تازه

2- تجاوز لبنانی دونونه با شیشه نوشابه داغ

3- باتوم، زنجیر، شوک برقی و مننژیت

4- همه موارد

شام:

1- آویزان شدن از سقف و تاب بازی تا اذان صبح

2- خوابیدن ایستاده در سلول انفرادی

3- قرص، آب، هپروت، تجاوز لبنانی

4- تجاوز بندری دونونه با سس خردل اضافی

فوری؛ معرفی عوامل تجاوز به زندانیان کهریزک

2009-08-10T11:38:00.002+04:30

کروبی: به زندانیان تجاوز شده است

از ابراهیم نبوی چگونه اعتراف گرفتند؟

2009-08-09T22:59:00.000+04:30

استادم، ابراهیم نبوی

گفتن تمام آنچه بر من رفت و رفتاری که در زندان کردم، نه ممکن است و نه لازم. روحم از گفتن آن آزرده می شود و از سوی دیگر ممکن است گفتن تمام حقیقت (که شاید هرگز نگویم) بیشتر از اینکه مفید باشد، وقت گیر و بی نتیجه باشد، اگر از خواندن نامه های بچه هایی مثل امید معماریان و روزبه امیرابراهیمی احساس ناراحتی وحشتناکی نمی کردم و به یاد روزهایی شبیه به همین که به سر من آمد نمی افتادم، هرگز اینها را نمی گفتم.

1) امید معماریان، شهرام رفیع زاده و روزبه امیر ابراهیمی با انتشار اطلاعیه هایی پس از آزادی از زندان اعلام کردند که در زندان مورد خوشرفتاری قرار گرفته اند و در زندان به این نتیجه رسیده اند که در اعمال و رفتارهای خود اشتباهاتی کرده اند. بعید نیست که در روزهای آینده مشابه همین نامه ها و یا اعترافات توسط خانم محبوبه عباسقلی زاده یا فرشته قاضی و یا حنیف مزروعی منتشر شود. این اعترافات نه تازگی دارد و نه عجیب است، تنها چیزی که عجیب است تکرار این روش مهوع و غیر انسانی توسط بخشی از حکومت جمهوری اسلامی است که باید تا کنون به این نتیجه رسیده باشند که 25 سال اعتراف گیری بی حاصل روشی نیست که بتوان آن را ادامه داد و یا تکرار کرد. من چون خودم در شرایطی مشابه این بوده ام و خودم چنین مشابه نامه ای که توسط امید و دیگران نوشته شده را نوشتم و تا کنون دو کتاب طنز و جدی( اعتراف و خانه امن) در این مورد منتشر کرده ام و حداقل 15 برنامه تلویزیونی و فایل صوتی طنز در این مورد ساخته ام، می خواهم به توضیح شرایط و فضائی بپردازم که در مورد این افراد وجود دارد. من می دانم و احساس می کنم که چه بلایی سر این افراد آمده است و لذا می دانم که باید با آنان چه کرد و چگونه باید به آنان کمک کرد تا به آرامی از این شرایط به در آیند.

2) از من چگونه اعتراف گرفتند؟

اما داستان زندان دوم جور دیگری بود.

چرا اعتراف می گیرند؟

2009-08-08T23:35:00.002+04:30

استادم، ابراهیم نبوی

اعتراف گیری به چند مقصود صورت می گیرد:

اول: به دست آوردن اطلاعات عملیاتی توسط عضو تشکیلات مخالف یا دشمن. در این شرایط فرد دستگیر شده، چریک یا عضو تشکیلات سیاسی نظامی و یا عضو تشکیلات مخفی را آنقدر تحت فشار فیزیکی و روحی( شکنجه سیاه یا سفید) قرار می دهند تا او در اسرع وقت و قبل از اینکه اطلاعاتش بسوزد، اطلاعات تشکیلاتی و عملیاتی، محل قرارها، اعضای تشکیلات، نوع روابط با خارج از کشور، محل اسلحه ها و سایر اطلاعات را لو بدهد. این فشارها به محض دستگیری آغاز می شود و معمولا بعد از به دست آمدن اطلاعات و یا سوختن قرارها و تخلیه اطلاعاتی فرد دستگیر شده از زیر فشار به جریان محاکمه منتقل می شود. در این شرایط زندانی در مدتی محدود( تا زمان تخلیه اطلاعاتی) تحت فشار بسیار سنگین و معمولا زندان انفرادی قرار دارد. وی را در زندان انفرادی قرار می دهند تا نتواند از وضع بیرون و تشکیلات با خبر شود. در این نوع اعتراف گیری شکنجه سنگین اعمال می شود که گاه تا سرحد مرگ پیش می رود، به همین دلیل تشکیلات قرار می گذارد که هر عضو دستگیر شده بعد از طی زمان سوختن اطلاعات مقاومتش را بشکند و اطلاعات سوخته را لو بدهد. این روش تقریبا در تمام سیستم های پلیسی( اعم از سیاسی و جنایی و انواع جرم های سنگین) وجود دارد. در ایران نیز این روش همیشه و در حال حاضر نیز برای جرایمی مانند جنایت و جرایم اجتماعی و مواد مخدر وجود دارد و در موارد مانند ترور و جاسوسی واقعی نیز از این روش استفاده می شود.

دوم: شیوه دوم اطلاعات که از دنیای کمونیسم و توسط کا گ ب شروع شد و توسط پلیس سیاسی کشورهای دیگر ادامه یافت و در ایران نیز بطور خاص سالها مورد استفاده قرار گرفت، شیوه اعتراف گیری به منظور تخریب و ویرانسازی فرد زندانی است. در این شیوه( که برای مخالفین سیاسی و فرهنگی استفاده می شود) زندانی تحت فشار شدید قرار می گیرد تا اطلاعاتی علیه خودش و دوستانش بدهد و سپس او را وادار به نوشتن و گفتن این اطلاعات برای عامه مردم می کنند. علت گرفتن این نوع اعتراف چند چیز است:

الف: تخریب زندانی و شکستن اسطوره او و ویران کردنش نزد دیگران. با استفاده از این باور عمومی جامعه ایران که کسی که اعتراف می کند خائن است. این باور از گروههای نظامی و سیاسی مانند حزب توده، سازمان مجاهدین خلق، سازمان چریکهای فدائی خلق و گروههای مسلح مبارز قبل از انقلاب ایجاد شد و بعدا در جریان تسویه حسابهای درونی گروههای سیاسی وارد باور اجتماعی شد. تفاوت مهمی که در این ماجرا وجود دارد این است که فردی که در جریان مبارزه مسلحانه و یا سیاسی دیگران و تشکیلات را لو می دهد و اعتراف می کند، باعث گرفتاری دیگران و حتی مرگ آنها می شود، و لذا باید مقاومت کند. اگر یک چریک آمادگی تحمل شکنجه های غیر انسانی را ندارد حق ندارد اطلاعات گروهی را که مشغول عمل مسلحانه هستند داشته باشد. اما در مورد یک نویسنده یا سیاستمداری که مشغول مبارزه قانونی و یا علنی است، اعتراف کردن به زور تنها به زیان خودش تمام می شود. نکته مهم اینجاست که برخی از نیروهای اسبق و یا موجود گروههای مسلحی مانند مجاهدین خلق و جریان نیمه مخفی نیمه علنی مانند حزب توده، که بسیاری از رهبران شان زیر فشارهای مرگبار شکنجه مجبور به اعتراف و لو دادن دیگران و همکاری با نیروی امنیتی شدند، با یک مقایسه تلاش می کنند تا با ویران کردن کسانی که نویسنده یا سیاستمدار علنی هستند به نحوی خود را تبرئه کنند و یا مقاومت نیروهای سابق خود را یادآوری کنند. این در حالی است که یک مبارز مسلح وظیفه دارد مقاومت کند و اگر نکند باعث ضربه به دیگران می شود ولی نویسنده ای مثل سعیدی سیرجانی یا فرج سرکوهی وقتی اعتراف می کند تنها علیه خویش عمل می کند. لابد این سووال پیش می آید که اعتراف یک نویسنده و یا یک نیروی علنی سیاسی باعث ایجاد تردید در کسانی می شود که به یک شیوه و نوعی مبارزه اعتقاد دارند. اتفاقا موضوع مهم همین جاست. تا وقتی چنین باوری وجود دارد، بازجویان اعتراف خواهند گرفت و شکنجه خواهند داد. من بر این باورم که یک بار باید این باور را رها کنیم و بگوئیم کسی که اعتراف کرده است تحت فشار به این وضع تن داده است. اگر این باور را علنی کنیم هم جریان اعتراف گیری را پایان خواهیم داد و هم مانع حذف کسانی از صحنه سیاسی خواهیم شد که نه اهل مبارزه تند بودند و نه قهرمانی که تاسرحد مرگ مقاومت می کند. افرادی که به ستم و جور تحت فشار قرار گرفتند تا شخصیت شان نابود شود. اگر این باور را رها کنیم دیگر سیامک پورزند و احسان طبری و کیانوری و بسیاری دیگر به دلیل اعترافات شان از تاریخ سیاسی ایران به زباله دانی نخواهند افتاد. ما باید بایستیم و به آنکه تحت فشار اعتراف کرده است خوش آمد بگوئیم و از او بخواهیم مدتی استراحت کند تا خود را بازسازی کند و به زندگی سیاسی اش( اگر خواست) بازگردد. یک بار به بازجوی شکنجه گر بگوئیم که اعترافات را باور نمی کنیم. بگوئیم که برای ما، سعیدی سیرجانی بعد از اعتراف هم همان نویسنده توانا و محقق بزرگی است که پیش از آن بود. بگوئیم که فرج سرکوهی بعد از اعتراف همان سردبیر بزرگ آدینه بود که زحمتی بزرگ را سالها انجام داد. بگوئیم امید معماریان و روزبه امیر ابراهیمی برای ما همان آدمهایی هستند که پیش از نامه نویسی بودند. ما باید اعلام کنیم که هر کسی که تحت فشار قرار می گیرد و رنج اقدام علیه خود را تحمل می کند، حق دارد برای بیرون آمدن از زیر فشار اعتراف کند و ما باید اعلام کنیم که او تحت فشار بوده است، حتی اگر خودش بگوید که تحت فشار نبوده است. وقتی کسی مانند امید معماریان از شهر تهران محو می شود و پس از دو ماه از زندان انفرادی بیرون می آید، این خودش فشار است، به او خوش آمد بگوئیم و اعلام کنیم که اعترافاتش را به عنوان حرف هائی که تحت فشار زده شده است می شنویم و نمی پذیریم و اجازه نمی دهیم یک بازجوی لجن زورگو یک شخصیت انسانی ارزشمند را به لجن بکشد.

ب: اعتراف گیری علیه دیگران جهت ضربه زدن به جناح های سیاسی: گاهی اوقات اعتراف گیری نه برای ویرانسازی یک فرد، بلکه به قصد لکه دار کردن دیگران صورت می گیرد. در این حالت از میان نیروهای فعال اجتماعی که در جبهه و جناح مشترک قرار دارند فرد یا افرادی با مشخصات ویژه انتخاب می شود: کسی که از پشتیبانی سیاسی جناحهای قدرت برخوردار نباشد، کسی که دارای نقاط ضعف شخصی باشد( مثلا در مورد یکی از اعتراف کنندگان اخیر فشار از طریق نگرانی او برای مادر بیمارش صورت گرفت، در یک مورد دیگر رابطه عاشقانه و کاملا مشروع زندانی که باعث دلتنگی او برای نامزدش می شد به عنوان نقطه ضعف انتخاب شد، در مورد غ. ک. که نامه عفوخواهی نوشت وضع بیمار فرزندش به عنوان نقطه ضعف مورد استفاده قرار گرفت. در برخی موارد مصرف مشروبات الکلی، داشتن روابط اخلاقی ای که از نظر جمهوری اسلامی ناپسند است به عنوان نقطه ضعف استفاده شد.) و یا به لحاظ فردی شخص ضعیفی باشد( داشتن ضعف جسمی مانند پیری و یا بیمار بودن و نحیف بودن زندانی)، چنین افرادی انتخاب می شوند و مورد فشار و بازجویی قرار می گیرند، این افراد ابتدا، چنان که توضیح خواهم داد، تحت فشار و ترس و تنهایی و یا شکنجه جسمی وادار به اعتراف اخلاقی علیه خود می شوند و سپس از آنها خواسته می شود برای فاش نشدن اسرارشان، علیه موضع سیاسی خود و یا دیگران حرف بزنند. معمولا در این شرایط زندانی احساس تنهایی می کند و احساس می کند همه کسانی که بیرون و آزاد هستند او را رها کرده و تنها گذاشته اند. او را وادار می کنند تا علیه دیگران موضع بگیرد تا مسائل خصوصی اش یا مسائل خانواده اش فاش نشود و خود از زیر فشار بیرون بیاید. در این شرایط زندانی فکر می کند بعد از بیرون آمدن از زندان از کسی که علیه او حرف زده عذرخواهی خواهد کرد و یا اینکه همه خواهند دانست که او تحت فشار چنین اعترافاتی را کرده است، به همین دلیل علیه دیگران حرف های کلی و کلیشه ای می زند. از این اظهارات بدیهی است که نیروهای امنیتی نمی توانند استفاده کنند، چون خودشان به واهی بودن و بی پایه بودن آن مطمئن هستند، اما برای تسویه حساب های سیاسی، بخصوص در شرایط خاصی مانند انتخابات از آن بهره می برند. من فکر می کنم هشتاد درصد کسانی که در طول 5 سال گذشته مورد اعتراف گیری قرار گرفته اند، بدون استثناء محض رضای خدا یک جمله ای هم در مورد مصطفی تاج زاده گفته اند و اکثر این افراد کسانی هستند که حتی یک بار هم برخورد مستقیم با تاج زاده نداشته اند.

ابطحی تحت چه نوع ارشادی حقانیت ا. ن را تایید کرد؟

2009-08-06T23:04:00.001+04:30

از مجله آفتاب؛ شماره دوازدهم، بهمن 1380

شكنجه سفید، شستشوی مغزی، تغییر باورها*

سوال : بحث شكنجه و بدرفتاری از منظرهای مختلفی میتواند مهم ارزیابی شود و مورد بررسی و دقت نظر قرار گیرد. حداقل آنكه اعلامیه جهانی حقوق بشر كه به مثابه آرما ن مشترك تمام انسانها و ملتها مطرح است، در ماده 5 خود تاكید كرده است: هیج كس نباید شكنجه شود یا تحت مجازات یا رفتاری ظالمانه، ضد انسانی یا تحقیرآمیز قرار گیرد، همچنین در اصل 38 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران نیز تصریح شده است كه: ” هر گونه شكنجه برای گرفتن اقرار و یا كسب اطلاع، ممنوع است…” اصل 39 قانون اساسی نیز میگوید: ” هتك حرمت و حیثیت كسی كه به حكم قانون دستگیر، بازداشت، زندانی یا تبعید شده، به هر صورت كه باشد، ممنوع و موجب مجازات است.” اما از منظر روانشناختی و با توجه به اینكه جنابعالی یك روانپزشك هستید، ارزیابیتان از اهمیت و ضرورت پرداختن به بحث شكنجه و بدرفتاری چیست؟ به ویژه آنكه ممكن است در نگاه اول این مقوله، بحثی محدود به اقلیتی بسیار محدود و وابسته به حقوق اساسی معدودی از شهروندان تحلیل شود ؟

بیان دو نكته میتواند ضرورت این بحث را تبیین كند. نخست آنكه اساسا انسان موجودی بیوسایكو سوشیال است. به این معنا كه فرانیدها و پیامدهای اجتماعی، در كنار ویژگیهای زیست شناختنی و روانشناختی فرد بر شكل گیری رفتار و تفكر او، تاثیر به سزایی دارد. به بیان دیگر، انسانها صرفا از تجربیات شخصی خود تاثیر نمیپذیرند بلكه مسائل اجتماعی فضایی روانی می آفریندو كل جامعه را تحت تاثیر خود قرار میدهد .

نكته دیگر اینكه، آزادی و امنیت از اساسی ترین نیازهای روانی انسانها به شمار میایند. از این رو میتوان نتیجه گرفت در جامعه ا ی كه شكنجه اعمال میشود، اگر چه تعداد معدودی درگیر مقوله شكنجه میشوند ،اما آثار اعمال شكنجه به دلیل ایجاد فضای روانی و اختلال در آزادی و امنیت اجتماعی، كل جامعه را دربر میگیرد و حاصل این عمل، خودسانسوری است. ضمن اینكه ضررهای خودسانسوری از سانسور و محدودیتهای اجتماعی فرهنگی اعمال شده توسط حكومت بیشتر است چرا كه در خودسانسوری، خلاقیت از بین میرود و فكر و اندیشه جدید تولید نمیشود و در نتیجه جامعه دچار ركود میگردد. در چنین جامعه ای، طبیعی است كه زمینه برای رشد انواع فسادها و انحرافات و ناهنجاری های اجتماعی مهیاتر و فراهم تراست.

ذكر یك مثال، بیشتر این پدیده را تبیین میكند. وقتی شهری مورد حمله هوایی قرار میگیرد، احتمال آسیب دیدن هر فرد یا منزل، كمتر از یك دهم درصد است. اما فضای روانی اجتماعی ایجاد شده، آحاد جامعه را درگیر میكند و انرژی خلاق و تولیدی جامعه را مستهلك مینماید. از این منظر، بحث شكنجه ،واجد اهمیت ویژه ای است.

آیا برای شكنجه به طور عام یا شكنجه سفید به طور خاص تعریف مشخصی وجود دارد؟

در اعلامیه ای كه علیه شكنجه در سال 1975 منتشر و توسط سازمان ملل تایید شد، شكنجه به معنای تمام عملیاتی معرفی شده است كه به وسیله آن درد یا رنج شدید روحی یا جسمی تعمدا توسط كارگزاران عمومی یا شخص ثالث اعمال میشود تا از شكنجه شده یا شخص دیگری، اطلاعات یا اعترافاتی گرفته شود .مطابق این تعریف، هنگام شكنجه فرد را به سبب كاری كه انجام داده یا گمان میرد كه انجام داده باشد ،مجازات میكنند.

مارچلو ویگنار، روانكاو اهل اروگوئه كه سالها در پاریس در تبعید به سر برد، شكنجه را تمام حالتهای تعمدی تعریف میكند كه در آن هر شیوه ای به كار میرود تا باورها و آرمانهای قربانی را نابود كند و او را از هویت و شخصیتش خالی نماید. اما منظور از شكنجه سفید، بیشتر شكنجه های روانی است. به این معنا كه در این نوع شكنجه پس از اعمال شكنجه، نشانه فیزیكی كه نشاندهنده اعمال شكنجه باشد بر جای نمی ماند.

سوال: سازو كارهای شكنجه سفید با شكنجه فیزیكی چه تفاوتهایی دارد؟

از آنجا كه جسم و روان دو مقوله منفك از هم نیستند، در نتیجه عملا تفكیك كامل این دو نوع شكنجه ازیكدیگر ناممكن است. در عمل، روشهای خاص هر نوع شكنجه تاثیر متقابلی بر نوع دیگر دارد و شاهد نوعی تعامل و هم پوشانی هستیم.

مهمترین مسئله در شكنجه سفید، بازجویی و شرایط بازجویی است. معمولا بازجویی به دو منظور صورت میگیرد : یكی استخراج اطلاعات دقیق و واضح و دیگری، ایجاد تغییر در تفكر زندانی یا شستشوی مغزی .

در نوع اول بازجویی، زندانی تحت فشار قرار میگیرد، اما به میزانی كه اطلاعات دقیق، ریز و صحیح مورد نیاز باشد. زندانی باید در شرایطی قرار گیرد كه انسجام تفكرش حفظ شود و خطاهای ذهنی اش كاهش یابد.

در نوع دوم بازجویی، مسئله برعكس نوع اول است و بازجویی، با روشهای سوال مكرر، بحث و جدل ،تهدید، تلقین یا مرام آموزی، تشویق، خشونت و . . .انجام میگیرد. هدف اصلی این نوع بازجویی، تسریع شكستن ارزشهای زندانی و تشویق او به جایگزینی نظام جدید ارزشی است. در این روش، بازجو در نقش دوست و دشمن، ظاهر میشود و فقط وقتی فشارها كاهش می یابد، این تضاد در جهت دوست شدن با بازجو به معنی پذیرش سیستم ارزشی او حل شود. در این بازجویی های طولانی، خسته كننده با سوالات تكراری در مورد یك موضوع و عدم پذیرش گفته های زندانی و باز تكرار و تكرار و تكرار آن سوالات و بحث، فرد تحت فشار قرار میگیرد. همچنین، جهت دادن به تضادهای درونی زندانی و تاكید و بزرگ كردن اختلافها و تضادهای مطرح در زندگی وی، مد نظر است. در روند این بازجویی ها، قدرت نقادی و مقاومت زندانی ضعیف شده و به تدریج آماده پذیرش تلقین ها میگردد.

آیا روشهای دیگری نیز برا ی اعمال فشار، مثل ایجاد درد جسمی و فشار فیزیكی نیز به كار میرود؟

مسلما بله، بنده آنها را به صورت كلی و با یك طبقه بندی نسبی بیان میكنم. جهت اعمال شكنجه، اعم ازجسمی و روحی، از روشهای زیر استفاده شده است:

1)-ایجاد درد و كتك تا قربانی بین تسلیم شدن و یا تحمل درد، یكی را انتخاب كند. این روش، خیلی موثر نیست و در عمل، تهدید به شكنجه و تحمل انتظار روانی درد، از خود درد سخت تر است.

2)-ایجاد خستگی فیزیكی، كه در این حالت فرد برای مدتی طولانی در نقطه ای، بی حركت وادار به ایستادن میشود. این روش، ابتدا باعث تقویت ویژگیهای اخلاقی و روحی و مقاومت فرد میشود، اما پس ازمدتی زندانی فكر میكند اگر تسلیم نشود، خودش باعث آزار خودش میشود. چون در این شرایط او با خود و مشكلاتش تنهاست و باید در برابر “خویش” مقاومت كند و بین “تسلیم شدن” و “آزار دیدن” یكی ر ا انتخاب نماید. در همین مرحله است كه فرد بر اثر خستگی ، دچار تردید در ارزش هایش نیز میشود. در این روش فشار فیزیكی و روانی به گونه ای توام عمل میكنند.

“ایجاد خستگی روانی” شكل دیگری از شكنجه است كه در همین فایل قابل توضیح است. محرومیت ازخواب، بیدار كردن مكرر فرد از خواب، تجویز داروهای محرك یا خواب آور و بازجویی های طولانی ،از جمله شیوه هایی است كه با هدف شكستن اراده و سلب نگرش یا قضاوت نقادانه فرد، مورد استفادهواقع میشود.

3)ـ-كنترل غذا، آب ، سیگار و . . . كه در این حالت، زندانی خیلی زود وابستگی فیزیكی خود را به شكنجه گر، جهت برآورده شدن نیازهای اولیه احساس میكند و بر سر دوراهی “غذا” یا “پاسخ به درخواست شكنجه گر” قرار میگیرد.

4)-جداسازی یا زندان انفرادی، پایه این روش محرومیت حسی است. یعنی در این شرایط، مشكل اصلی فرد تنها بودكاهش محركات و داده های حسی نظیر كاهش صدا، مناظر یكنواخت و . . .میباشد. واكنش افراد نسبت به این روش كاملا متفاوت است. بعضی افراد میتوانند مدتها تنهایی رابدون تغییرات روانی شدید تحمل كنند . در حالیكه برخی دیگر، درمدت كوتاهی در زندان انفرادی ،به مرز جنون و افسردگی شدید میرسند.

5)-انتقاد از خود، از آنجایی كه انسان جایزالخطاست و اگر كسی خود را بدون خطا بداند و حاضر به نقد خود نباشد، ضعف شخصیتی محسوب میشود و از سوی دیگر اگر افراد انعطاف پذیر نبوده و درمقابل تغییر مقاومت كنند نیز ضعف دیگر شخصیتی محسوب میگردد، با استفاده از این موضوع در یك بحث و فضای به ظاهر دوستانه، زندانی وادار به ورود به عرصه نقد خود و انتقاد از خویش میشود. بعد از بیان خطاها و نقدها، احساس گناه شدیدی در فرد ایجاد میشود و زندانی برای رهایی از این احساس گناه، مجبور به انتقاد مكرر از خود و یا به بعبارتی، اعتراف و توبه میشود.

در بحث شكنجه روانی به مقوله ” شستشوی مغزی ” اشاره كردید، آیا تعریفی مشخص برای آن وجود دارد؟

این واژه اولین بار توسط یك روزنامه نگار امریكایی در سال 1950 به كار برده شد و به معنای پذیرش درخواست صاحبان قدرت تحت شرایط فشار و زندان و علیرغم ا میال زندانی میباشد. تعریف دیگر شستشوی مغزی، آموزش دوباره و غیر ارادی به فرد، در زمینه سیستم ارزشی و باورهای فرد درشرایط فشار و محدودیت اطلاعات است. از یاد نبریم كه باورها، اعتقادات و قضاوتها خود بر پایه مجموعه ای از اطلاعات قرار دارند. اگر فرد در شرایط محدودیت اطلاعات قرار بگیرد و علاوه بر این محدودیت تحمیل شده، اطلاعات تحریف شده و یا اساسًا نادرست نیز به وی داده و ارائه شود، زمینه برای تغییر باورهایش فراهم میگردد.

به نظر شما، آیا نقطه نهایی شكنجه همین جاست یا اهداف و پیامدهای دیگری هم مد نظر است؟

نقطه نهایی شكنجه به هدف شكنجه گر وابسته است كه آیا هدف از اعمال فشار گرفتن اطلاعات است یا شستشوی مغزی(تواب سازی)اما هر كدام كه باشد، انسجام وجودی فرد را بر هم میزند و قربانی با تحمل فشار زیاد، وادار به انتخاب بین “بدتر” و بدترین” میشود. یعنی بین ” فشار زیاد جسمی و روحی ” و یا “پذیرش درخواستهای بازجو” باید یكی را انتخاب كند.

عمیق ترین تغییر در شكنجه، رسیدن به ” شستشوی مغزی” و یا به عبارتی همانندسازی با مهاجم است .یعنی قربانی هویت و تفكر و باورهای بازجو را درونی ساخته و متعلق به خود میداند. به تعبیر دیگر ،قربانی “فرامن” خود را برون فكنی نموده و بازجو را فرد باارزشی میبیند.

آیا همه افرادی كه تحت شكنجه روانی قرار میگیرند به مرحله شستشوی مغزی میرسند؟

در بررسی پدیده های مربوط به انسان، هیج امر قطعی و صددرصدی وجود ندارد، چرا كه برای بررسی هر پدیده ای عاملهای متعدد مداخله گر و اثرگذار وجود دارد. واكنش افرادی را كه تحت این فشارها قرار میگیرند میتوان به سه دسته طبقه بندی كرد، گروه اول ، به ظاهر تسلیم میشوند. گروهی دیگر، تسلیم میشوند و همانندسازی میكنند و گروه سوم در برابر تغییر عقیده مقاومت میكنند.توجه به این نكته اهمیت دارد كه هر سه گروه، صدمه روحی شدیدی متحل میشوند و علائم اضطراب ،افسردگی، توهم، هذیان ها و سوء تعبیرها و خطاهای اداركی در این افراد قابل رویت و احساس است.

آیا راه حلی برا ی كاهش تاثیر شكنجه روحی . روانی وجود دارد؟

یك عامل مهم در ایجاد این تغییرات، محرومیت حسی و محدودیت اطلاعات و اداراكات فرد است .

همچنان كه جسم برای سالم بودن به غذا نیازمند است. مغز نیز برای حفظ كاركرد طبیعی خود محتاج بهره مندی از اطلاعات میباشد و همان گونه كه در شرایط نبود غذای مناسب، گوشت مردار كه انسان فطرتًا از خوردن آن مشمئز میشود و حرام است، قابل خوردن و حلال میگردد، سیستم عصبی نیز در شرایط محرومیت اطلاعات و تحریكات حسی، عطش دریافت اطلاعات را دارد و در این مرحله، قادر به انتخاب و تفكیك و تصفیه اطلاعات درست از نادرست نمیباشد. به عبارتی انسان برای پاسخ به یك نیاز حیاتی كه حفظ پیوستگی ذهن و روان و یا ادامه حیات است، به صورت ناخودآگاه اطلاعات نادرست را می پذیرد. یك راه پیشگیری از این اتفاق، تولید اداراكات و اطلاعات در ذهن است. یعنی زندانی خود را با خاطرات و محفوظات و داستانهایی سرگرم كند. در این شرایط، افرادی كه قدرت تخیل و فانتزی قوی دارند و میتوانند خود را با خاطرات گذشته یا محفوظاتشان سرگرم كنند، آسیب پذیری كمتری دارند. خواندن و مرور اشعار یا متون مقدس و دینی و به ویژه محفوظاتی كه برای زندانی و قربانی، همراه با خاطرات خوش، نیز میتواند جایگزین مناسبی برای محدودیت ادراكی حسی به وجود آمده باشد. در حقیقت، به میزانی كه فرد خود را سرگرم كند و برای خویش “برنامه “تدارك ببیند و از سكوت و در انتظار ماندن بپرهیزد، در عبور سالم تر از این شرایط موفق تر خواهد بود. فردی كه در این شرایط قرار میگیرد، باید “انتظار” را از خود دور كند.

آیا شكنجه تحت تاثیر متغیرهایی قرار دارد؟

البته، توانایی افراد و آستانه تحریك آنها متفاوت است. فردی با سه روز انفرادی تحت تاثیر قرار میگیرد و دیگری با 30 روز. عوامل شخصیتی و حتی سن و تواناییهای جسمی و فیزیكی فرد نیز موثراست. افراد به میزانی كه درونگراتر باشند و ارتباطات اجتماعی شان كمتر باشد، تنهایی را بهتر تحمل میكنند. افرادی كه زود عصبانی میشوند و یا گمان میكنند كه دنیا باید همیشه بر وفق مرادشان باشد ،بیشتر تحت تاثیر قرار میگیرند. هر چه سازگاری ا فراد با محیط بیشتر باشد، امكان تحمل شرایط شكنجه روحی روانی بیشتر میشود. همچنین افرادی كه ذهنیت و حافظه قوی و یا توان خلاقیت بالایی دارند بهتر و بیشتر میتوانند وضعیت انفرادی یا شرایط شكنجه روحی روانی را تحمل كنند. چرا كه وقتی همه چیز را از آنها میگیرند باز میتوانند با توانایی های ذهنی خود، خویش را سرگرم كنند .

همانطور كه در پاسخ به سوال قبل گفتم، افرادی كه اهل فانتزی و تخیل هستند هم تحمل بیشتری دراین شرایط نشان میدهند.

اصولاافرادی كه تحت این نوع فشارها قرار میگیرند دچار چه نوع آسیب ها و پیامدهای روحی روانی میشود؟

افرادی كه به منظور ایجاد شستشوی مغزی تحت فشار و شكنجه قرار میگیرند. مراحل روانی خاصی ر ا تجربه میكنند كه شدت و نظم این مراحل میتواند متفاوت باشد. یكی از شایع ترین این حالتها ،افسردگی است. افسردگی در آن، فقط به صورت عاطفی شدن زیاد، وجدانی شدن و احساس غم و گریه خود را نشان میدهد. البته مراحل روانی در افراد در یكی از مراحل زیر متوقف میشود و پیشرفت نمیكند:

1- ابتدا فرد دچار احساس درماندگی و فراموش شدگی میشود. فقط بازجو است كه او را به دنیای بیرون متصل میكند.

2ـ سپس در برابر رفتارهای متغیر بازجو كه روزی مهربان و روزی دیگر بسیارخشن و غیر قابل دسترسی است، دچار حیرت و سرگردانی میشود.

3- احساس تردید و عدم اطمینانكه از او چه میخواهند و البته فقط بازجو پاسخ این سوال را میداند.

4ـ در این مرحله زندانی به بازجو وابسته میشود، میخواهد او را بشناسد و با او ارتباط برقرار كند كه این وابستگی بیمارگونه است.

5_ احساس تردید و از دست دادن شعور و آرمان ها به دلیل وابستگی به بازجو.

6_ احساس گناه به دلیل وابستگی به بازجو.

7_ احساس تردید و سوال در مورد سیستم ارزشی خود.

8_ از دست دادن قدرت نقادی و ارزیابی چند جانبه كارهای خود.

9_ احساس بالقوه شكست و ترس از دیوانه شدن

10 _ احساس نیاز شدید برای داشتن اصول جدید و ثابت كه بازجو برای یافتن این اصول به او كمك میكند.

11 _ احساس نهایی تعلق یا همانندسازی.

اگر چه شما در این گفتگو به شیوه های رساندن زندانی به این مراحل اشاراتی داشتید، اما در صورت امكان در این خصوص بیشتر توضیح دهید.

بعد از ایجاد احساس وابستگی به بازجو و احساس گناه، شستشوی مغزی تازه آغاز میشود. هر چیزی كه زندانی بیان میكند، باعث رضایت بازجو نمیشود و بازجو در باره هر جمله سوالات متعدد و چندجانبه ای میكند و شروع میكند به بازنویسی جملات با خود زندانی. زندانی مجبور است نوشته های او ر ا بپذیرد و یا مدام بحث كند و این اساس و عصاره شستشوی مغزی است. در واقع بازجو وقتی راضی میشود كه زندانی از اظهارات قبلی و سیستم ارزشی بازجو برای صحت گفته های خود استدلال میكند .

در تمام این مراحل، زندانی همواره در تلاش آگاهانه است كه اصول خود را حفظ كند، ولی مراحل تغییر به صورت ناخودآگاه اتفاق می افتد، یعنی زندانی قبول ندارد و نمی پذیرد كه تغییر كرده است.

آیا اثرات شكنجه روانی و شستشوی مغزی پایدار است، تا كی و چه مدت ادامه دارد؟

انسان همواره در حال تغییر است و هر تجربه ای بر او اثر میگذارد. فردی كه شكنجه و زندان را تجربه كرده با فردی كه این تجربه را نداشته متفاوت است. یعنی كلیه آثار شكنجه هرگز برطرف نمیشود. اما تغییر سیستم ارزشی و باورهای جدید، ناپایدارند و هر چه این تغییر در شرایط بسته تر اتفاق افتاده باشد با تغییر محیط سریعتر و زودتر عوض میشود. باید به این نكته هم اشاره كنم كه شستشوی مغزی در شرایط باز و آزاد نیز اتفاق می افتد. تبلیغات و اثر تبلیغ، نوعی از شستشوی مغزی است كه مصرف كننده را متقاعد میكند، او ً لا به این جنس خاص نیاز دارد، ثانیا این مارك از همه ماركها بهتر است یا در مورد برخی گروههای مذهبی و فرقه ها كه از اصول شستشوی مغزی در شرایط باز استفاده میكنند .علامتی كه پایدار میماند احساس بی انگیزه شدن و كنار گذاشتن فعالیتهایی است كه منجر به دستگیری فرد شده است. معمو ً لا یكی از اهداف اساسی سیستم عامل شكنجه هم ، ساكت و بی تفاوت نمودن افراد است.

نكته مهم دیگری كه در مورد پایداری اثرات شكنجه باید مطرح شود، این است كه وقتی شستشوی مغزی در فضای بسته و تحت شرایط تهدید و فشار اتفاق می افتد، پایداری اثرات آن به فضای جامعه نیز بستگی دارد. یعنی اگر احساس خفقان و رعب و وحشت در بیرون از فضای زندان نیزحاكم باشد، پایداری اثرات شكنجه بیشتر خواهد بود. در واقع هر وقت اطلاعات جدید فرد با باورهای قبلی اش مطابقت نداشته باشد، در باورهای فرد تردید ایجاد میشود و به عبارتی، اطلاعات و داده های جدید عقاید یا باورها را تغییر میدهد. به همین دلیل، همانطور كه در فضای زندان و محدودیت اطلاعات یك زمینه تغییر باورها مهیا میباشد، در محیط باز بیرون و اطلاعات جدید نیز مجددًا عقاید تغییر میكند.

آیا ترمیم آثار شكنجه، محتاج مراقبت و مواجهه ویژه ای است؟

بسته به نوع شكنجه و تاثیر آن بر فرد، طبیعتًا مواجهه و پرستاری هم فرق میكند. اگر فرد در شرایط فشار دچار علائم روانپریشی از قبیل اضطراب، افسردگی و احساس گناه زیاد شده باشد، بسته به نوع مشكل، درمان ویژه آن ارائه میگردد. مسئله مهم در این شرایط، درك فشارهای زیاد و تجربیات سخت فرد در زندان است. در واقع یك كانون اضطراب بعد از رهایی از شرایط زندان، نگرانی و اضطراب در مورد قضاوتهای دیگران است.

نتایج تحقیقات در این زمینه نشان میدهد درد و رنج و بیماری افراد شكنجه شده سیاسی با سایر بیمان روانپزشكی كام ً لا متفاوت است. به طور كلی نیاز به انزوا، سكوت و شرم، انسانهای شكنجه شده را در نفرت عمیقی از خود فرو میبرد و باعث عدم ثبات در رفتارها میگردد.

چه از جنبه روانشناختی و چه از جنبه فیزیولوژیك، چطور به یك فرد شكنجه شده آسیب وارد میاید؟

مهمترین ویژگی و تفاوت انسان، احساس هویت فردی است. آزادی و انتخاب در فعالیتهای روزمره مثل انتخاب نوع لباس و انتخاب نوع و زمان غذا، تماشای تلویزیون یا شنیدن موسیقی، با دیگران بودن و . . . بر اساس نوع شخصیت فرد انجام میپذیرد و منجر به شكل گیری “من” میشود. “من دوست دارم” ، “من میخواهم” و نظایر آنها. در شرایط زندان، این احساس وجود “من” و یا هویت فرد لطمه میخورد ،تمام آزادیها و انتخابها گرفته میشود. ابتدا محدودیتهای عینی مثل تعویض لباس، تعیین زمان اجباری برای غذا و یا نوبت دستشویی و حمام و . . . اعمال میشود و سپس وارد حیطه فكری و روانی فرد میشوند. همانگونه كه قب ً لا گفته شد، این فرایند از مجاری كام ً لا منطقی و معقول صورت میگیرد، با این منطق كه “انسان جایزالخطا است و هیج كس نمیتواند ادعا كند در زندگی خود اشتباه نداشته و هدف ما توجه دادن شما به خطاهایتان و اصلاح آنها میباشد” زندانی و قربانی تحت تاثیر و القاء قرار میگیرد. به این ترتیب اگر زندانی بخواهد در برابر این منطق مقاومت كند، متهم به غیر منطقی بودن میشود و اگرآن را بپذیرد شروع به از دست دادن باورها و هویتش میكند. در فضای تهدید و ارعاب و تحقیر و وحشت، فرد زندانی به جایی میرسد كه از انجام كارهای مباح خود در گذشته، مثل مسافرت رفتن ، صحبت با دوستان، مطالعه كتاب و حتی نوشیدن یك لیوان آب میوه، احساس گناه و خطا میكند.

آیا میتوان مولفه هایی را برای بهداشت روان در زندان برشمرد؟

در زندان سیاسی، طبیعتًا این مولفه ها با هدف زندانی نمودن در تضاد است. به همین دلیل در بحث نظری كمتر كشوری حاضر به تایید مقوله ” زندانی سیاسی” است.

به نظر شما، فرد شكنجه گر و یا واقف بر اعمال شكنجه چه خصوصیاتی دارد؟

در بررسی شخصیت افرادی كه در جامعه یا خانواده اعمال خشونت میكنند، مشاهده شده كه اكثر این افراد به صورت مشخصی خود قربانی خشونت بوده اند. در واقع، پدر “كتك خورده”، پدر “كتك زن ” میشود. نكته دیگری كه در بررسی و درمان افراد شكنجه شده دیده شده است، میزان اهمیتی است كه فرد شكنجه شده در شرایط خارج از زندان نیز به حرفهای شكنجه گر میدهد و لذا میتوان اینگونه نتیجه گرفت كه بین شكنجه گر و قربانی، شباهتهایی وجود دارد. مهمترین این شباهت ها این است كه به ندرت شكنجه گر و یا قربانی به خودی خود از شكنجه و یا آموزش آن صحبت میكند. هر دوی آنها با رازی یكسان كه آنان را از دنیای زندگان جدا میكند به هم وابسته اند. در واقع شكنجه گران را اگر به صورت مجموعه و یا نظام نگاه كنیم، در می یابیم كه هیچ كس شكنجه گر به دنیا نیامده است، بلكه برای شكنجه كردن “تربیت ” میشود. در واقع شكنجه گران پیشاپیش بر مبنای ملاكهایی از قبیل گسستگی از محیط فرهنگی اولیه، بیكاری، وضعیت اقتصادی ناپایدار، بی اطمینانی نسبت به آینده و . .. انتخاب میشوند و ملاكهای كاذبی مانند زورمندی، استحكام، شجاعت، هوش و . . . برای انتخاب، به خود این افراد مطرح میگردد. در شرایطی كه این افراد بیشترین ارتباط با یكدیگر، یعنی گروه شكنجه گران دارند، از ارتباط با جامعه عادی محروم میشوند.

نكته دیگر این است كه به نظر میرسد این افراد خود به نوعی دچار شستشوی مغزی شده اند و اعتقاداتی به آنها القاء شده است. پدری كه فرزند خود را به قصد تنبیه تا حد كشتن كتك میزند، برای خود توجیه دارد. شكنجه گران هم خود را توجیه میكنند و یا به تعبیری توجیه شده اند و این در ابعاد فكری ذهنی و ناخودآگاه آنهاست كه خود را محق میدانند. این را هم اضافه كنم كه خیلی از آنها در جامعه ارتباطات به ظاهر خوبی دارند. در واقع دوشخصیتی اند و كسی نمیتواند گمان كند كه مخاطب او ، روی دیگری دارد كه در محل زندان آشكار میشود. به نوعی تجزیه و انفكاك شخصیت در شكنجه كنندگان و یا سیستم طراحی كننده به وجود آمده است. احتمالات دیگری هم مفروض است، از جمله اینكه سیستمی كه طراحی شكنجه میكند، ممكن است پارانوئید باشد و دنبال دشمن بگردد، ولی خود آن افراد چون توجیه ایدگولوژیك میشوند و باور پیدا میكنند، عمل مینمایند. احتمال شیوع افراد سادومازوخیستیك كه از آزار دادن افراد یا از آزار دیدن لذت میبرند، در طیف شكنجه گران مورد بررسی علمی قرار نگرفته است.

نوع مواجهه با شكنجه در كشورهای جهان سوم و كشورهای پیشرفته چگونه است؟

در كشورهای توسعه یافته چون حقوق فردی انسان و كرامت وی بیشتر مطرح است، قانون بهتر اعمال میشود و لذا اگر میخواهند با فرد برخورد كنند، حتی در جنبه های سیاسی و امنیتی و اجتماعی، ابتداء سعی میكنند اطلاعات را جمع آوری كنند و بعد بر اساس مستندات با فرد برخورد میشود. یعنی اطلاعات مستمر در دست هست و به آن دلیل ها فرد بازداشت میشود و بعد او یا خطا را میپذیرد یا نه و البته در نهایت قانون تعیین تكلیف میكند. لذا كارآگاههای خصوصی خیلی فعالند تا جمع آوری اطلاعات كنند. ولی در كشورهای جهان سوم و در حال توسه، افراد را به محض اینكه فكری یا توهمی در مورد آنها وجود داشته باشد، صرف این توهم و نظریه كافی است كه با آنها برخورد صورت گیرد.در واقع بازجویی و تحت فشار قرار دادن آنها برای اثبات فرضیه است و باید اعترافاتی در جهت تایید فرضیه گرفته شود. اگر مسئله اجتماعی باشد و مثلا كسی كشته شده باشد یا دزدی رخ داده باشد ، فشار زیادی بر فرد میاید كه اقرار كند و اگر اقرار نكرد، آزاد میشود. در موارد سیاسی هم اگر اطلاعاتی به دست نیامد و اقراری وجود نداشت، مسئله شستشوی مغزی، مرحله بعدی است كه باید فرد اعترافات نادرستی را عنوان كند.

و سوال آخر این است كه اساسَا آگاهی قبلی بر مقوله شكنجه و متدها و روشهای آن تا چه حد میتواند به فرد كمك كند تا مواجهه ای غالب با پدیده داشته باشد؟

این آگاهی قبلی در نحوه مواجهه موثر هست، اما كمك زیادی نمیكند، چرا كه فرایند به گونه ای ناخودآگاه تكوین مییابد.تصور كنید كه ما به امر واقف باشیم كه اگر میكروب سیاه زخم به بدن ما وارد شود، دچار عوارض آن و مبتلا به بیماری میشویم. اما به هر حال اگر میكروب مزبور وارد بدن ما شود ،به رغم آگاهیهای قبلی مبتلا میشویم، چرا كه فرایندی ناخودآگاه رخ میدهد و میزان آگاهی تاثیر قابل توجهی برای پیشگیری از روند ابتلا به بیماری ندارد. مگر اینكه میزان آگاهی باعث شده باشد كه فرد از قبل خود را قویتر كرده باشد و دفاعهای عمیق تری بروز دهد، مثل واكسنی كه فرد از قبل آن را تزریق نموده و آماده تر است. این آمادگی قبل موثر هست، اما تاثیرش هیچ وقت صددرصد و تمام و كمال نیست.

* *گفت وگوی صورت گرقته با مریم رسولیان (روانپزشک)

اعتراف گیری به روش مهران مدیری 2: اینقدر واسه من قانون قانون نکن

2009-08-05T18:34:00.002+04:30

- قربان، اون یه بچه س! نمی تونه این کار را کرده باشه.

- میاریمش اینجا، اینقدر می زنیمش تا اعتراف کنه این کار را کرده.

- شکنجه متهم غیر قانونیه قربان.

- اینقدر واسه من قانون قانون نکن. یک نفر دیگه رو میاریم اینجا، اینقدر می زنیمش تا علیه متهم شهادت بده.

- اصلا اعتراف گرفتن کار ما نیست قربان، کار دادگاس.

- برای هر چیز کوچیکی متهم رو به دادگاه نمیفرستن. هر وقت خواستم کسی رو اعدام کنم میفرستیمش دادگاه.

اعتراف گیری به سبک مهران مدیری

2009-08-02T07:41:00.007+04:30

اعتراف گیری به سبک مهران مدیری!

- قربان اعتراف تحت شکنجه ارزش قضایی نداره

- ……….استیک که سرو نمی کنیم، داریم اعتراف می گیریم! ارزش غذایی نداره که نداشته باشه!

تکمله: ظاهرا ابطحی الان دیگر هاله نور را می بیند!

10 دلیل برای دروغی بودن این اعتراف ها که ننجون مهدی فهمید

2009-08-01T23:15:00.003+04:30

حنیف مزروعی این سوالات را پرسیده و ننجون مهدی کروبی هم تایید کرده است. یعنی اگر شما با این کمالات اینها را نفهمید دیگر هیچی.

1- اعتراف گیری های پیشین نشان داده است که آن چه در این اعتراف گیری ها اخذ می شود ، بعدا تکذیب می شود . این شو رسوایی است که بارها و بارها دروغ بودنش آشکار شده است و دروغ بودن این شو هم بعدها آشکار خواهد شد.

2- مطابق آیینامه دادرسی کیفری اعتراف گیری با شکنجه وجاهت قانونی ندارد و محروم شدن بازداشت شدگان از تمام حقوق قانونی شان که در همین آیین نامه و دیگر قوانین آمده است ، مصداق بارز شکنجه است . اگر حتی باور کنیم که صورت آقای ابطحی خود به خود و در اثر عبادات و راز نیاز با خدا برای رسیدن به این جمع بندی این شکلی شده است و وزن وی به خاطر همین راز و نیاز ها کم شده است ، در صورتی که طبیعی است که در زندان اگر شکنجه ای در کار نباشد ، به خاطر بی تحرکی یا کم تحرکی آدم ها چاق تر شوند.

3- اعتراف همه شبیه به هم است و شبیه به نوشته های برادر حسین و برادر حسن و مشاوران شرین عقل امروز آن ها . به قول یکی اعترافات ابطحی چکیده نوشته های کیهان است ، به خصوص نوشته های مغشوشی که در سال های اخیر یکی از مهره های برادرجسن و حسین به نام پیام فضلی نژاد می نوشت که مصداق بارز بافتن آسمان به ریسمان بود.

4- اگر این اعتراف ها بدون فشار و شکنجه اخذ شده است ، چرا خبرنگاران رسانه های خارجی و ایرانی مستقل به دادگاه راه ندادید تا بهانه از دستشان گرفته شود.

5- ناگهانی بودن دادگاه دلیل دیگری است بر اخذ اعتراف زیر شکنجه . تردید نکنید که از 45 روز بی اطلاعی این دوستان مظلوم سوء استفاده کرده و برای آنان فضایی ترسیم کرده اند که خیال کنند همه چیز به آخر رسیده است . اگر دادگاه با اطلاع قبلی بود ، ممکن بود حضور خانواده ها و مردم مقابل دادگاه و فریاد الله اکبر آنان این مظلومان را با اوضاع بیرون آشنا می کرد.

6 – عدم حضور هیچ فردی خارج از کادر های همکار کودتا و کودتاگران در دادگاه. دقت کنید دادگاه را شکنجه گران پر کرده اند و خبرنگاران رسانه های کودتا و هیچ فردی حتی از اصولگرایان معتدل در دادگاه حضور ندارند . البته ممکن است برخی از آدم های باوجدان در دادگاه باشند که در روزهای آینده از دادگاه بگویند و بگویند چه اتفاقی واقعا در ان رخ داده است . ناگهانی برگزار شدن آن به همین خاطر بوده است که کسی غیر از کودتاگران در ان حضور نداشته باشد . مثلا چرا همین یکی دو هیاتی که در قوه قضاییه و مجلس تشکیل شده بود و همه اش از خودشان بود ، نیز در این دادگاه نبودند . پاسخ روشن است چون آنان نسبت به این کودتاگران از اندکی وجدان برخوردارند.

7- با همه این ها سناریوی نوشته شده ضعیف و پر از اشکالات منطقی است ، اما چون کسانی که این چیزها را نوشته اند از حداقل های لازم برای درک منطق برخوردار نیستند ، خواسته اند جاهای خالی سناریوی رسوای خود را با اعترافات دستگیرشدگان دیگر پر کنند ، اما نتوانسته اند این ها را به هم ربط دهند.

8- یکی دیگر از دلایل مهم این است که کودتاگران می خواستند که در آستانه مراسم غیرقانونی تحلیف و تنفیذ دزد آرای مردم ، بر عدم انجام تقلب در انتخابات تاکید کنند و ابطحی و عطریان فر را واداشتند که بارها و بارها تاکید کنند که تقلب نشده است و جالب این است که استدلال هایشان هم شبیه کودتاگران بود. در این مثلا محاکمه و مثلا مصاحبه حتی آن ها را وادار کرده بودند که از قول مبارزان شجاعی چون بهزاد نبوی که علیرغم شکنجه های طاقت فرسا تن به اعتراف نداده بودند ، بگویند که تقلب نشده است . او اگر به این نقطه رسیده باشد که تقلب نشده است چرا خودش نمی گوید . بعد هم گیریم که همه این ها تحت شکنجه های شما قبول کردند که تقلب نشده است ، مردم را چه جوری قانع می کنید با باتوم ، شکنجه ، تجاوز؟ مگر چند نفر را می توانید ببرید؟

9- همین که از این همه بازداشتی نتوانسته اند بیش تر از دو نفر را ( البته با شکنجه های طاقت فرسا )به تسلیم وادارند ، خود بزرگ ترین نشانه اعتراف گیری به زور شکنجه است و با قرص های روان گردان که ابطحی به همسرش گفته بود او را از قیل و قال دنیا نجات می دهد.

10 – متن سخنان ابطحی و عطریان فر و به خصوص عطریان فر خود بزرگ ترین دلیل بر دروغ بودن این سخنان است . من به این نکات ظریفی که این دو با ظرافت در سخنان خود بیان کرده اند اشاره نمی کنم تا در پخش های بعدی تلویزیون از این رسانه رسوا حذف نشود تا مردم هم دم خروس را ببینند . دم خروس را این دو بزرگوار آشکار کرده اند ، هم از شکنجه گفته اند و هم از فرایند رسیدن به اعتراف کردن اندکی دقت می خواهد.

راستی من که چشام سو ندارد، شما فکر کنید ببینید ابطحی در سلول انفرادی چگونه فهمید مقام معظم رهبری فرموده اند من یک قدم عقب نمی نشینم؟

ابطحی از کجا پی برد که با این قاطعیت بگوید تقلب نشده است.

اصلاح طلبی را با ذکر مثال تعریف کنید

2009-08-01T00:56:00.002+04:30

اصلاح طلبی یعنی 30 سال تمام هی تو من را یواش بزنی، هی من تو را یواش بزنم؛ بعد هی یک لباس شخصی ریشو از عصر حجر بیاید هر دو ما را بزند آش و لاش کند. سپس هر دو بنشینیم و در حال گریه از هم بپرسیم که چرا ما داشتیم به جای زدن آن لباس شخصی ریشو همدیگر را می زدیم؟ مثال: طرفداران موسوی و کروبی

مثل اینکه من بعد 30 سال دارم به جواب این سوال نزدیک می شوم. جان مادرت توی سرم نزنی ها.

بخاطر آدم فروشی بلاگفا آمدم به http://charmikh.blogspot.com

2009-07-31T20:36:00.003+04:30

اینجانب دخو به دلیل خیانت مسوولان سایت بلاگفا و فروختن شماره کفش و سایز کمر وبلاگ نویسان به سربازان بدنام آقا از وبلاگ 4meekh.blogfa.com به آدرس ذیل اثاث کشی می کنم: http://charmikh.blogspot.com/

بدینوسیله از تمام ایادی استکبار، جاسوسان صهیونیسم، حقوق بگیران سیاه امریکا، قلم به مزدان مزدور، اراذل و اوباش، خس و خاشاک دهن سرویس کن، موسوی چی های معاند و مشرک می خواهم لینک ما را اصلاح کنند. به دیگران هم توصیه می کنم آدرس جدید مرا لینک کنند.